Leon Peiper

Leon Peiper (1865-1942) wybitny uczony, adwokat, specjalista w zakresie prawa karnego
W 1889 r. uzyskał stopień doktora praw. Do zawodu adwokackiego przygotowywał się pod patronatem adwokatów w Drohobyczu i Przemyślu. Prawdopodobnie odbył studia zagraniczne na Uniwersytecie w Berlinie. W 1895 r. wpisany na listę adwokatów okręgu przemyskiego. Prowadził wykłady w Towarzystwie Prawniczym w Przemyślu. Od 1911 r. członek Izby Adwokatów. W 1914 r. wpisany na listę obrońców wojskowych. Był obrońcą w procesach aresztowanych legionistów polskich. Od 1935 r. prezes zarządu Związku Adwokatów w Przemyślu. Działacz wielu organizacji żydowskich. Angażował się też w różnego rodzaju akcje społeczne i aktywnie uczestniczył w życiu kulturalnym Przemyśla a także działał w organizacjach sportowych.
Jego publikacje ukazywały się na łamach wielu czasopism prawniczych, m.in.: „Gazety Sądowej Warszawskiej”, „Głosu Adwokatów”, „Głosu Prawa”, „Palestry” i „Polskiego Procesu Cywilnego” . Wchodził również w skład komitetu opiniodawczego lwowskiego „Głosu Prawa”, redagowanego przez dr. Anzelma Lutwaka, jako specjalista prawa karnego materialnego, procesu karnego i postępowania cywilnego.
Aktywny obserwator międzywojennej działalności ustawodawczej, autor licznych znakomitych komentarzy do kodeksów w szczególności kodeksu karnego skarbowego z 1931 r. i 1938 r. oraz kodeksu karnego z 1932 r. i innych aktów prawnych.
W 1939 r. po rozpoczęciu bombardowań wyjechał do Krakowa. Dalsze jego losy nie są znane.

Stanisław Józef Dubois

Stanisław Józef Dubois (1901-1942) prawnik, publicysta, syn Mieczysława, adwokata pracującego w charakterze radcy prawnego w Kasie Przemysłowców Warszawy, działacz Polskiej Partii Socjalistycznej oraz Organizacji Młodzieży Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Twórca i przewodniczący Czerwonego Harcerstwa TUR. W latach 1928-1930 poseł II i III kadencji Sejmu RP, radny miasta Warszawy. Był jednym z organizatorów Centrolewu. Założyciel pisma i organizacji "Barykada Wolności". W 1930 r. uwięziony w twierdzy brzeskiej i skazany w "procesie brzeskim" na trzy lata więzienia. Brał czynny udział podczas II wojny światowej, działacz lewicowej konspiracji antyhitlerowskiej. Aresztowany i osadzony w obozie Auschwitz-Birkenau. Rozstrzelany w 1942.

Witold Prądzyński

Witold Prądzyński (1882-1952) adwokat, notariusz w Poznaniu, wykładowca Uniwersytetu w Poznaniu, prezes oddziału Prokuratorii Generalnej. W latach 20-tych odgrywał istotną rolę w rokowaniach polsko-niemieckich, doprowadzając do zawarcia kilku istotnych porozumień. Brał aktywny udział w dyskusjach Komisji Kodyfikacyjnej nad projektem ustawy notarialnej. Kontynuował swą aktywność w zakresie unifikacji notariatu także po 1933 r. Pełnił wówczas funkcję wiceprezesa, a następnie prezesa Rady Notarialnej w Poznaniu, był także aktywnym członkiem zarządu Zrzeszenia Notariuszy Rzeczypospolitej Polskiej.

Adam Chełmoński

Adam Chełmoński (1890-1959). Prawnik, profesor prawa administracyjnego i gospodarczego na Uniwersytecie Wrocławskim, wiceminister sprawiedliwości w latach 1937-1939. Był także posłem na Sejm II RP z okręgu kieleckiego, członkiem Rady Adwokackiej w Warszawie, a w latach 1933-1935 jej dziekanem. W latach 1932-1937 redaktor naczelny "Palestry".

Syn Adama Chełmońskiego, znanego warszawskiego lekarza. W 1905 r. został wyrzucony z gimnazjum rządowego za strajk uczniowski, zdawał eksternistycznie maturę. Ukończył gimnazjum w Warszawie. Studiował prawo w 1913 r. w Petersburgu oraz w Paryżu. Wrócił do kraju i zamierzał poświęcić się pracy naukowej, jednak wybuch rewolucji 1917 roku udaremnił te plany. W 1920 r. walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Po ukończeniu aplikacji został adwokatem. Zyskał renomę doskonałego cywilisty, specjalisty zwłaszcza w kwestiach gospodarczo-prawnych, łączył praktykę adwokacką z zaangażowaniem w sprawy publiczne. Zaangażował się w prace Komisji Likwidacyjnej, porządkującej sprawy polskie w Rosji i opiekującej się żyjącymi tam Polakami. W 1922 r. objął, jako zastępca profesora katedrę prawa handlowego i wekslowego na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie. Filister honorowy korporacji akademickiej Batorii. Pracował w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Był członkiem Głównej Komisji Arbitrażowej i wiceprzewodniczącym Komitetu Nauk Prawnych PAN. W 1925 roku został powołany do Komisji Kodyfikacyjnej Rzeczypospolitej Polskiej, gdzie pełnił kolejno różne funkcje, m.in. współredagującego projekt prawa handlowego. To prawnicy jego pokolenia mieli wielką szansę tworzenia podstaw systemu prawnego niepodległej Polski w miejsce opresyjnych ustaw zaborców. Na Uniwersytecie Stefana Batorego wykładał tam prawo handlowe aż do wybuchu drugiej wojny światowej. Został jednym z odznaczonych "Złotym Pierścieniem Leonarda da Vinci". W okresie wojny wraz z rodziną schronił się w Rumunii. Po powrocie do kraju wahał się, czy osiąść w Toruniu, dokąd przeniósł się Uniwersytet Stefana Batorego z Wilna, czy też we Wrocławiu. Zdecydował się osiąść we Wrocławiu, gdzie włączył się w tworzenie uniwersytetu. Kierował Zespołem Katedr Prawa Cywilnego. Wykładał w prywatnej Wyższej Szkole Handlowej,  przekształconej później w państwową WSE. Krótko przed śmiercią wybrano go na jej rektora.
Jego liczne publikacje na aktualne wówczas tematy w zakresie kształtującego się wówczas polskiego prawa cywilnego, stawały się powodem propozycji sprawowania funkcji publicznych.
Pochowany na cmentarzu św. Wawrzyńca we Wrocławiu
Jego syn również Adam (1929-2001), także został prawnikiem, profesorem zwyczajnym, który również pozostawił dorobek wielu publikacji i nie mniejszej wagi schedę.

Antoni Chmurski

Antoni Chmurski (1877-1963) doktor prawa, konstytucjonalista, patriota i działacz niepodległościowy, wydawca polskojęzycznej gazety codziennej Wiedeński Kuryer Polski.
Urodził się w Krakowie w zamożnej rodzinie. Wychowywał się w atmosferze przepojonej patriotyzmem. W domu rodzinnym kwitło życie kulturalno-towarzyskie. Gościli w nim między innymi Jan Matejko i Stanisław Wyspiański. Pasję do nauk prawniczych zaszczepił Antoniemu Chmurskiemu jego wuj, dr Serafin Chmurski, ostatni, prywatny właściciel zamku w Pieskowej Skale.
Studia na Uniwersytecie Jagiellońskim ukończył w Krakowie. Następnie na Uniwersytecie Wiedeńskim studiował ekonomię polityczną a także zdobywał praktykę sądową i adwokacką. Tam też zdał egzamin adwokacki i otworzył kancelarię, którą prowadził aż do wybuchu I wojny światowej.
W 1914 r. został członkiem Rady Wiedeńskiego Komisariatu Naczelnego Komitetu Narodowego a następnie sekretarzem prezydium. Wstąpił jako ochotnik do Legionów Polskich. Powołano go do służby w Departamencie Sprawiedliwości Sekcji Ustawodawczej. Działał na rzecz konsolidacji polskich środowisk emigracyjnych. Założył w Wiedniu wydawnictwo krzewiące patriotyzm i ducha niepodległości. W 1915 r. oddelegowany do utworzonej w Warszawie Delegatury Adwokatury. Wraz z sędzią Pohoreckim i adwokatami Ancem, Ponikowskim i Carem opracował dekret o Palestrze Państwa Polskiego, dekret o Rejestrze Handlowym, dekret o spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością. W 1918 r. został powołany przez Naczelnika Państwa, Józefa Piłsudskiego na stanowisko zastępcy Szefa Kancelarii Cywilnej Naczelnika Państwa. Rozpoczął prace nad projektami konstytucji czego efektem w 1920 roku było wydanie drukiem przez Kancelarię Naczelnika Państwa dwóch pozycji jego autorstwa – "Projektów Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej" oraz opracowania "Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością". Wziął udział w III powstaniu śląskim. W 1921 r. przeszedł do adwokatury poświęcając się pracy naukowej i obronie przed Najwyższym Trybunałem Administracyjnym i Sądem Najwyższym. W czasie okupacji niemieckiej wykonywał zawód w Warszawie. Po powstaniu został wysiedlony wraz z rodziną do Zakopanego. Po powrocie do Warszawy brał udział w odradzaniu adwokatury. W latach 1946-1947 występował jako obrońca z urzędu hitlerowskiego zbrodniarza, Gubernatora Dystryktu Warszawskiego Ludwiga Fischera, przed Najwyższym Trybunałem Narodowym. Po objęciu władzy prezydenckiej przez Bolesława Bieruta stał się podobnie jak inni, działacze przedwojennej Polski wrogiem klasowym. Dekretem Bieruta odebrano mu jego mieszkanie w Alei Szucha. Zamieszkał wraz z żoną i synem w jednej ze swoich posiadłości w Józefowie koło Otwocka. Resztę życia poświęcił pracy naukowej.

Helena Wiewiórska

Helena Wiewiórska (1888-1967) W 1925 r. jako pierwsza kobieta w Polsce została wpisana na listę adwokatów.
Ukończyła gimnazjum rosyjskie w Chersoniu, wyróżniona złotym medalem za bardzo dobre wyniki w nauce. Ukończyła szkołę żeńską w Petersburgu. Ukończyła studia na tamtejszym Wydziale Prawnym z wyróżnieniem. Studiowała także historię i muzykę. Znała wiele języków obcych w tym rosyjski, ukraiński, białoruski, francuski, a także niemiecki i włoski.
Podejmowała działalność społeczną. Należała do Związku Młodzieży Postępowej i Klubu Robotniczego "Promień". W latach I wojny światowej udziela się w Organizacji Pomocy i Towarzystwie Ofiarom Wojny.
Po wojnie odbywa staż aplikancki w sądach Warszawy, a następnie adwokacki u znanych warszawskich mecenasów: Mieczysława Ettingera i Stefana Aleksandrowicza.
W wieku 37 lat została wpisana na listę adwokatów i podejmuje samodzielną pracę w dziedzinie prawa cywilnego. Była radcą prawnym w Zarządzie Miejskim miasta Warszawy.
W czasie okupacji aresztowana przez gestapo i osadzona na Pawiaku.
Sprawowała funkcje w Warszawskiej Radzie Adwokackiej oraz w Radzie Naczelnej.
Po śmierci męża w 1956 r. podupadła na zdrowiu.
Pochowana na Powązkach w grobowcu rodzinnym. Otrzymała od władz państwowych Złoty Krzyż Zasługi.

Czesław Znamierowski

Czesław Znamierowski (1888-1967). Prawnik, filozof, socjolog.

Studiował w Lipsku, Petersburgu, Berlinie, Monachium. W 1912 r. uzyskał w Bazylei doktorat z zakresu filozofii. Następnie rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Poznańskim, które ukończył w 1922 r. doktoratem z prawa. Objął Katedrę Filozofii i Teorii Prawa na Uniwersytecie Poznańskim. Po habilitacji w 1924 r. uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego.

Po zakończeniu II wojny światowej jego twórczość i jego samego szykanowano jako "koryfeusza burżuazyjnej teorii prawa". Powodem było badanie naukowe z dziedziny socjologii, które kłóciły się z marksizmem. Cenzura odmawiała Czesławowi Znamierowskiemu publikacji.

Napisana przez Znamierowskiego praca " Szkoła prawa. Rozważania o państwie" ukazała się dopiero w 1988 r. prawie 20 lat po śmierci autora. W pracy tej zawarł głębokie rozważania na temat ustroju demokratycznego.

 

Zygmunt Nagórski

Zygmunt Nagórski (1884-1973). Adwokat, publicysta i pisarz, profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Prowadził działalność polityczną, publicystyczną.

Był ostatnim, przed wojną, dziekanem Warszawskiej Rady Adwokackiej, członkiem Komisji Kodyfikacyjnej.

Był także Prezesem Polskiego Towarzystwa Prawniczego w Stanach Zjednoczonych, którą to funkcję sprawował do 1971 r.

Brał udział w projekcie utworzenia Ośrodka Informacji dla DP w Europie, tzw. "Międzynarodówki Belgradzkiej" (1946).

Autor wielu artykułów i publikacji. Zmarł w Stanach Zjednoczonych.

 

Wilhelm Edmund Rappé

Wilhelm Edmund Rappé (1883-1975) dr praw, docent polskiego prawa administracyjnego, naczelnik wydziału w Urzędzie Wojewódzkim we Lwowie, znawca prawa fundacyjnego.
Uczęszczał do gimnazjum w Stanisławowie, później we Lwowie, gdzie przeniósł się z rodziną po śmierci ojca. Od 1902 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. W 1908 r. uzyskał stopień doktora praw. W 1921 r. mianowano go radcą Tymczasowego Wydziału Samorządowego we Lwowie. Pracował także w kancelarii Sejmu Galicyjskiego. Był sekretarzem sekcji administracyjnej Towarzystwa Prawniczego we Lwowie. W 1922 r. rozpoczął pracę na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Uzyskał habilitację z zakresu prawa administracyjnego. W latach 1941-45 prowadził wykłady i ćwiczenia z prawa administracyjnego oraz prawa kościelnego na Tajnym Wydziale Prawa UJK. W 1944 r. został asystentem w Katedrze Prawa Administracyjnego Uniwersytetu Lwowskiego. Po zajęciu Lwowa przez Armię Czerwoną został zwolniony i zmuszony do opuszczenia Lwowa. Po powrocie nie wykładał już na uniwersytecie. Nie pozostawił obszernego dorobku w postaci publikacji a te najcenniejsze dotyczą właśnie prawa fundacyjnego. Był zwolennikiem unifikacji prawa fundacyjnego na zasadzie systemu koncesyjnego oraz na zasadzie specjalizacji i fachowości nadzoru. Opublikował także książkę o fundacjach kościelnych i wyznaniowych.

Adam Joachim Vetulani

Adam Joachim Vetulani (1901-1976) polski historyk prawa i kanonista, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności.

W 1919 r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wziął czynny udział w wojnie z bolszewikami, za co dwukrotnie odznaczony został Krzyżem Walecznych. Ukończył aplikację sędziowską w Sądzie Okręgowym w Krakowie.  Studiował także na uniwersytecie w Strasburgu. Od 1925 r. był wieloletnim pracownikiem Uniwersytetu Jagiellońskiego, początkowo jako starszy asystent. W 1928 r. habilitował się na podstawie pracy pt. "Pozew sądowy w dawnem prawie polskiem". W 1934 r. uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego i objął Katedrę Prawa Kościelnego. Brał udział w kampanii wrześniowej jako ochotnik. Był członkiem Komitetu Obywatelskiego Ministerstwa Opieki Społecznej Rządu Emigracyjnego rezydującego w Angers. Wstąpił do 2 Dywizji Strzelców Pieszych, uczestniczył w ciężkich walkach wzdłuż linii Maginota. Został odznaczony francuskim Krzyżem Wojennym.  W 1946 r. został profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1947-1970 kierował Katedrą Historii Państwa i Prawa Polskiego, a w latach 1946-1948 był dziekanem Wydziału Prawa. Pracował także w Instytucie Nauk Prawnych PAN, w Instytucie Historii PAN. Był członkiem wielu towarzystw i akademii naukowych (polskich i zagranicznych), m.in. Towarzystwa Naukowego we Lwowie, Towarzystwa Naukowego w Toruniu, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Societe d'Histoire du Droit w Paryżu, Institute of Research and Study in Medieval Canon Law w Berkeley, Academia della Scienza dell'Istituto di Bologna, Societa Italiana di Storia del Diritto w Rzymie, Towarzystwa Naukowego KUL.
W pracy naukowej Adam Vetulani zajmował się historią prawa kościelnego powszechnego, historią średniowiecznego prawa polskiego oraz edytorstwem. Badał m.in. kwestię sekularyzacji Prus i prawa lennego w Polsce. Prowadził badania nad tzw. Dekretem Gracjana. Analizował politykę konkordatową Watykanu w XX wieku, szczególnie w stosunku do Niemiec i Austrii.
Od 1975 prowadził wykłady z historii prawa kościelnego na Papieskim Wydziale Teologicznym w Krakowie. Przeszedł na emeryturę w 1971. Był aktywnym działaczem PSL, przeciwnikiem stalinizacji UJ. Był laureatem wielu nagród naukowych, odebrał doktoraty honoris causa uniwersytetów w Strasburgu, Nancy i Pecs, został uhonorowany m.in. Krzyżem Komandorskim papieskiego Orderu Piani Ordinis.
Był autorem wielu publikacji naukowych oraz artykułów o tematyce polityczno-historycznej.

Zbigniew Stypułkowski

Zbigniew Stypułkowski (1904-1979). Polityk, adwokat, poseł na Sejm III kadencji w II RP.

W listopadzie 1918 r. jako gimnazjalista uczestniczył w rozbrajaniu Niemców w Warszawie. W lipcu 1920 r., w obliczu najazdu Armii Czerwonej na Polskę zgłosił się na ochotnika do Wojska Polskiego, walczył jako żołnierz pociągu pancernego Lb.16 Mściciel.

W 1925 r. ukończył studia na Wydziale Prawa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Działacz Stronnictwa Narodowego. Związał się z tworzonym przez Romana Dmowskiego Obozem Wielkiej Polski. W 1930 r. został wybrany posłem na Sejm RP z listy Stronnictwa Narodowego. Był najmłodszym posłem polskiego Sejmu. Mandat poselski wykonywał do 1935 r.

Po 1935 r. prowadził praktykę adwokacką.

W 1939 r. został wywieziony do obozu jenieckiego w Talicy. W listopadzie 1939 r. został wraz z innymi szeregowymi żołnierzami pochodzącymi z terenu okupacji niemieckiej wydany przez władze sowieckie Niemcom. Trafił do Stalagu IV b w Mühlberg w Turyngii, później do stalagu VII b w Moosburgu niedaleko Monachium. Został uwolniony wiosną 1940 r.

Od 1942 r. członek Tymczasowej Komisji Rządzącej, następnie Wojennego Zarządu Głównego Stronnictwa Narodowego.

W latach 1943-1944 sekretarz generalny Tymczasowej Narodowej Rady Politycznej.

Sądzony w pokazowym procesie szesnastu w Moskwie w czerwcu 1945 r. został skazany na cztery miesiące więzienia. W sierpniu 1945 r. powrócił do Polski. Zagrożony aresztowaniem 30 listopada 1945 r. opuścił kraj. Z Niemiec wyjechał do Włoch do Armii gen. Andersa. Wraz z jego żołnierzami ewakuował się w 1946 r. do Wielkiej Brytanii. Tam wygłaszał odczyty i głosił prawdę o sowieckich bezprawiach.

Był działaczem Stronnictwa Narodowego na uchodźstwie.

W 1951 r. ukazała się jego książka "W zawierusze dziejowej", która zrobiła na zachodzie zawrotną karierę. Przetłumaczono ją na wiele języków. Uznawana była za "pomnik" jego odwagi i determinacji.

W latach 1954-1966 członek Egzekutywy Zjednoczenia Narodowego - władz wykonawczych Rady Jedności Narodowej. W 1959 r. wyjechał do Stanów Zjednoczonych i tam po śmierci ambasadora Lipskiego przejął obowiązku rzecznika sprawy polskiej.

Ostatnie lata spędził w Londynie. Zmarł w 1979 r.

Aleksandra Stypułkowska

Aleksandra Stypułkowska (1906-1982), prawniczka, publicystka Radia Wolna Europa

Władysław Wolter

Władysław Wolter (1897-1986). Prawnik, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego, dziekan tego uniwersytetu w latach 1937-1939 oraz w czasie wojny.

Brat Prof. Aleksandra Woltera.

Członek Polskiej Akademii Umiejętności, Polskiej Akademii Nauk.

Wybitny specjalista z zakresu prawa karnego materialnego, jeden z twórców Kodeksu karnego z 1969 r.

Znakomity dydaktyk, znany z bardzo precyzyjnego formułowania myśli. Wykładał prawo karne i logikę. W czasie jego profesury mówiono o "szkole Woltera". Nazwał grupę okoliczności wyłączających bezprawność czynów kontratypami i nazwa ta znalazła swoje trwałe miejsce w polskim języku prawniczym.

Członek i kurator Towarzystwa Biblioteki Słuchaczów Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego.

W latach 1929-1930 był redaktorem Czasopisma Prawniczego i Ekonomicznego a do 1939 r. jego współredaktorem. W 1981 r. brał udział w opracowaniu projektu zmian w polskim prawie karnym w ramach Centrum Inicjatyw Ustawodawczych "Solidarności".

Stefan Glaser

Stefan Glaser (1895-1994). Adwokat, profesor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, Uniwersytetu Wileńskiego, Uniwersytetu w Liège, Katolickiego Uniwersytetu w Leuven.

Był współtwórcą i organizatorem polskiego Wydziału Prawa na Uniwersytecie w Oksfordzie, polskiego Wydziału Medycyny na Uniwersytecie w Edynburgu i polskiej Szkoły Architektury przy Uniwersytecie w Liverpoolu.

W 1930 r. był inicjatorem i jednym z sygnatariuszy tzw. protestu brzeskiego, w którym profesorowie wielu polskich uczelni protestowali przeciwko aresztowaniu posłów opozycyjnych, osadzeniu ich w twierdzy brzeskiej i skazaniu w tzw. procesie brzeskim. W odwecie został pozbawiony katedry, a w 1934, w wieku 39 lat, przeniesiony na emeryturę.

Do wybuchu wojny wykonywał praktykę adwokacką w Warszawie. Występował w kilku znanych procesach politycznych.

Autor wielu publikacji, artykułów i glos.

Uczestniczył w rządzie gen. Sikorskiego. Był przedstawicielem rządu w Komisji Narodów Zjednoczonych do Spraw Zbrodni Wojennych.

Był znanym i cenionym na świecie specjalistą w zakresie międzynarodowego prawa karnego, był m.in. jednym z pomysłodawców Konwencji o niestosowaniu przedawnienia wobec zbrodni wojennych i zbrodni przeciw ludzkości, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Organizacji Narodów Zjednoczonych dnia 26 listopada 1968 r.

Był zwolennikiem współpracy międzynarodowej i integracji europejskiej. Brał udział w Kongresie Europejskim w Hadze w 1948 r. gdzie postulował m.in. o utworzenie uniwersytetu międzynarodowego.

Władysław Siła-Nowicki

Władysław Siła-Nowicki (1913-1994) adwokat, działacz polityczny, opozycjonista antykomunistyczny. Uczestnik wojny obronnej Polski w 1939 r., członek Armii Krajowej. Współpracownik KOR, sędzia Trybunału Stanu w latach 1992–1993.
Absolwent Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Po studiach rozpoczął aplikację adwokacką pracując jednocześnie w Departamencie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego. W 1938 r. ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy w Grudziądzu.
Młodszy oficer w 6 Pułku Strzelców Konnych Hetmana Wielkiego Koronnego Stanisława Żółkiewskiego, żołnierz Służby Zwycięstwu Polski, później ZWZ-AK (posługiwał się pseudonimem Stefan). Aktywnie działał w podziemnym Stronnictwie Pracy. W latach 1943-1944 dowodził drużyną Kedywu AK. Walczył także w powstaniu warszawskim.
Swą działalność w AK kontynuował w Zrzeszeniu "Wolność i Niezawisłość" w Lublinie, gdzie w latach 1945–1946 był także wiceprezesem zarządu wojewódzkiego Stronnictwa Pracy. Został aresztowany wraz z podkomendnymi 16 września 1947 w Nysie podczas próby ucieczki na Zachód. W czasie śledztwa był torturowany. Podczas niejawnej rozprawy 3 listopada 1948 w Wojskowym Sądzie Rejonowym w Warszawie, oprócz Władysława Siły- Nowickiego i mjr. Hieronima Dekutowskiego, na ławie oskarżonych zasiedli ich podkomendni: kpt. Stanisław Łukasik ps. "Ryś", por. Jerzy Miatkowski ps. "Zawada" – adiutant, por. Roman Groński ps. "Żbik", por. Edmund Tudruj ps. "Mundek", por. Tadeusz Pelak ps. "Junak", por. Arkadiusz Wasilewski ps. "Biały". Wszyscy oskarżeni dla poniżenia przebrani byli w mundury Wehrmachtu. Zostali skazani na karę śmierci przez Wojskowy Sąd Rejonowy w Warszawie.
Dzięki wstawiennictwu rodziny Bolesław Bierut zamienił mu wyrok na dożywocie, czym uniknął śmierci. Z więzienia wyszedł w wyniku amnestii 1 grudnia 1956 r. i został zrehabilitowany w 1957 r..
Był obrońcą w procesach rehabilitacyjnych żołnierzy AK i WiN, w procesach politycznych m.in. KOR, KPN a także członków "Solidarności" w okresie stanu wojennego.
Od 1961 r. działał w warszawskim Klubie Inteligencji Katolickiej. Był doradcą prawnym Episkopatu Polski. Był jednym z sygnatariuszy Listu 59.
Od 1980 r. doradca NSZZ "Solidarność". Od 1986 r. członek Rady Konsultacyjnej przy Przewodniczącym Rady Państwa Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej Wojciechu Jaruzelskim. Wchodził w skład władz Chrześcijańsko-Demokratycznego Stronnictwa Pracy, które reaktywował w lutym 1989 r.
Brał udział w obradach Okrągłego Stołu po stronie koalicyjno-rządowej. W trakcie obrad wnioskował o uczczenie minutą ciszy zamordowanych w tym samym roku księży Stefana Niedzielaka i Stanisława Suchowolca. Pracował jako osoba niezależna w Zespole do Spraw Reform Politycznych. Jako kandydat niezależny brał udział w wyborach do Sejmu kontraktowego.
Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim.
Odznaczony pośmiertnie Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski.

Ozdoba