Aleksander Chrystowski

Aleksander Chrystowski (1858-1916) wybitny prawnik i obrońca w sprawach karnych o charakterze politycznym.
W 1880 r. ukończył studia prawnicze w Petersburgu i został adwokatem. W 1884 r. osiadł w Łomży i tam prowadził kancelarię adwokacką. Występował także w Izbie Warszawskiej oraz w Senacie. Brał udział w głośnym procesie adwokatów Strzembosza i Szyffa oskarżonych o rozsiewanie kłamliwych i ubliżających informacji o sądownictwie oraz przeciwko rusyfikacji sądownictwa w Królestwie Polskim. Proces ten dzięki odważnej postawie adwokatów stał się druzgocący dla sądownictwa rosyjskiego i zakończył się uniewinnieniem oskarżonych. Wygrał także proces dotyczący decyzji na mocy której miało dojść do zamknięcia kancelarii rejentalnych i wydziału hipotecznego Sądu Okręgowego w Łomży. Bronił sędziów gminnych oskarżonych o wprowadzanie do sądów języka polskiego. Wykazywał duże zaangażowanie społeczne. Był założycielem szkoły handlowej, w której wykładał prawoznawstwo. Od 1906 r. poseł ziemi łomżyńskiej. Zabłysnął jako talent krasomówczy w przemówieniach przeciwko nadużyciom władzy i samowoli administracji, przeciwko wprowadzaniu stanu wojennego i jurysdykcji sądów wojennych, wyroków śmierci i zesłaniom oraz w obronie nietykalności poselskiej.
Pełnił urząd burmistrza Łomży.

Stanisław Starzyński

Stanisław Starzyński (1853-1935) prawnik, polityk, profesor, dziekan Wydziału Prawa i rektor Uniwersytetu Lwowskiego, jeden z najwybitniejszych znawców prawa konstytucyjnego w Polsce. Urodził się na Ukrainie.
W 1876 r. ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, gdzie uzyskał stopień doktora praw. Studiował na uniwersytetach wiedeńskim i monachijskim.
W 1884 r. został wybrany na członka Lwowskiej Rady Powiatowej i Wydziału Powiatowego, a następnie na posła do Rady Państwa w Wiedniu i na Sejm Krajowy. Był także wiceprezydentem Izby Posłów i członkiem Izby Panów oraz Galicyjskiej Komisji Rządzącej i Konstytucyjnej.
W 1889 r. mianowany na Uniwersytecie Lwowskim profesorem nadzwyczajnym i kierownikiem Katedry Prawa Politycznego, pierwszym profesorem wyłącznie prawa politycznego ogólnego i austriackiego. Dziekan Wydziału Prawa w latach 1895-96 i 1918-19, rektor w latach 1913-14 oraz prorektor w latach 1914-15.
Autor licznych pionierskich prac z prawa politycznego. W 1892 r. otrzymał tytuł profesora zwyczajnego Uniwersytetu Lwowskiego.
W 1894 r. wydał wraz z prof. Ludwikiem Finkielem niezastąpioną do dziś w dziejach nauki polskiej dwutomową pracę źródłową "Historia Uniwersytetu Lwowskiego".
Zajmował się badaniami problemów podziału władz i zagadnieniami połączenia państw, stosunkiem ustaw zasadniczych do zwyczajnych, prawem konieczności państwowej i źródłami prawa konstytucyjnego, problemami prawnymi samorządu, suwerenności i decentralizacji.
Wydawał liczne prace i zbiory źródeł prawa także austriackiego.
Po odzyskaniu niepodległości przez Polskę nadal związany z Uniwersytetem we Lwowie, jednak czynnie włączył się do budowy zrębów młodej państwowości oraz w prace nad nową konstytucją.
Od 1920 r. był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, a od 1928 r. członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.
Autor około 70 znaczących prac naukowych. W latach 1926-1935 członek Rady Prawniczej przy Sejmie, a w okresie tzw. reformy jędrzejowiczowskiej, ograniczającej autonomię wyższych uczelni w Polsce, wielokrotnie wypowiadał się za jej utrzymaniem.
Po przejściu na emeryturę prof. honorowy UJK, działacz polityczny, m.in. poseł w Sejmie Krajowym we Lwowie 1907-13, członek wiedeńskiej Izby Poselskiej (Rady Państwa) 1884-88, 1901-07 i 1907-11, autor i współautor licznych aktów prawnych dot. prawa wyborczego, prawa konstytucyjnego i prawa administracyjnego, wiceprezydent Izby Poselskiej 1907-11, w 1909 przyczynił się do rozszerzenia autonomii Galicji (tzw. lex Starzyński), członek austriackiej Izby Panów 1917-18.
Od 1920 r. był członkiem Towarzystwa Naukowego we Lwowie, a od 1928 r. członkiem Polskiej Akademii Umiejętności.
Autor około 70 znaczących prac naukowych. W latach 1926-1935 członek Rady Prawniczej przy Sejmie, a w okresie tzw. reformy jędrzejowiczowskiej, ograniczającej autonomię wyższych uczelni w Polsce, wielokrotnie wypowiadał się za jej utrzymaniem.
Współzałożyciel i prezes Biblioteki Słuchaczów Prawa oraz Czytelni Akademickiej,
Doktor honoris causa USB, obywatel honorowy Rawy Ruskiej, Sokala i Żółkwi, Filister honorowy Leopolii, Roxolanii, Avanguardii, prezes Koła Filistrów Avanguardii, pośmiertnie odznaczony Dyplomem i Złotą Odznaką ZPKA 1937.
Pochowany obok grobów ojca i brata w kaplicy przypałacowej znajdującej się w wiosce Derewni koło Żółkwi, gdzie spędził też ostatnie lata życia.

Ludwik Zachariasz Cichowicz

Ludwik Zachariasz Cichowicz (1857-1940) adwokat, notariusz.
Od 1886 r. był adwokatem w Poznaniu przy Sądzie Okręgowym (Landgericht), następnie mianowany na stanowisko notariusza przy Sądzie Apelacyjnym w Poznaniu.
Po zaostrzeniu przez kanclerza Bismarcka polityki germanizacyjnej i likwidacji języka polskiego w szkołach, wydalono z państwa ponad 25 tys. Polaków, wykupywano majątki z rąk polskich i przekazującej je osadnikom niemieckim.
Dzięki swej wiedzy prawniczej i autorytetowi Ludwik Cichowicz został jako jeden z nielicznych Polaków członkiem zarządu Izby Adwokackiej w Poznaniu.
Po powstaniu wielkopolskim w 1918 r. współpracował przy tworzeniu polskiego sądownictwa, adwokatury i notariatu w Wielkopolsce. Dokonywał licznych przekładów ustaw i rozporządzeń niemieckich.
Wiceprezydent powołanej przez Józefa Piłsudskiego w latach 1919-1939 Komisji Kodyfikacyjnej RP. Brał czynny udział w pracach wydziału cywilnego Komisji, jednak z powodu ciężkiej choroby w 1926 r. musiał złożyć mandat. Znawca prawa niemieckiego, miał znaczny wkład w unifikację prawa pozaborczego trzech dzielnic, będącą wstępem do prac nad nowym kodeksem cywilnym.
Zrzekł się mandatu z uwagi na chorobę i ustąpił z Komisji w 1926 r.
Brał udział w słynnym procesie przeciwko pruskiemu skarbowi państwa o ustalenie nieważności przeniesienia własności Fundacji Rydzyńskiej książąt Sułkowskich na rzecz pruskiej Komisji Kolonizacyjnej. Cichowicz występował w imieniu Kuratorium Szkolnego Poznańskiego jako następcy Komisji Edukacji Narodowej, której jeszcze w XVIII w. Fundacja została przekazana. Wygrał ten proces, co uchroniło polski skarb państwa od płacenia ogromnego odszkodowania. Występował także w innej głośnej sprawie Fundacji Kórnickiej, prowadzonej na zlecenie hr. Władysława Zamoyskiego, w której mec. Cichowicz przygotował obszerną i pełną dokumentację prawną do przejęcia ordynacji kórnickiej na własność państwa polskiego.
Ludwik Cichowicz zmarł w Poznaniu w 1940 r.

Marceli Chlamtacz

Marceli Chlamtacz (1865-1947) prawnik, specjalista prawa rzymskiego i cywilnego, profesor Uniwersytetu Lwowskiego, w latach 1918-1927 wiceprezydent Lwowa.
W 1895 r. doktor praw na uniwersytecie berlińskim. Kancelarzysta adwokacki we Lwowie oraz pracownik Uniwersytetu Lwowskiego, notariusz, wykładowca. Od 1898 r. docent Katedry Prawa Rzymskiego. Od 1900 r. profesor nadzwyczajny a w 1904 r. profesor zwyczajny. W latach 1904-1935 kierował II Katedrą Prawa Rzymskiego. W latach 1905/1906 dziekan Wydziału Prawa. Od 1937 r. członek korespondent PAU oraz członek Towarzystwa Naukowego we Lwowie i Polskiego Stronnictwa Demokratycznego.
Zajmował się prawem zobowiązań, porównaniem zasad klasycznego prawa rzymskiego, prawa justyniańskiego i współczesnego prawa niemieckiego.
W 1923 r. został odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta.
W okresie okupacji Lwowa brał udział w tajnym nauczaniu na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza, gdzie wykładał i egzaminował z prawa rzymskiego. Po wojnie pozostał we Lwowie. Odmówił pracy na radzieckim uniwersytecie. Pochowany został w grobowcu rodzinnym na Cmentarzu Łyczakowskim.

Konrad Dynowski

Konrad Dynowski (1862-1930) profesor prawa, członek Departamentu Senatu, senator w Petersburgu. Studia prawnicze rozpoczął w Kijowie, potem kontynuował w Berlinie, Fryburgu i Heidelbergu. Wybitny cywilista Uniwersytetu Warszawskiego.

Jakub Glass

Jakub Glass (1864-1942), sędzia, adwokat, notariusz, prokurator, wybitny cywilista i znawca prawa hipotecznego, przyczynił się do unowocześnienia prawa hipotecznego. Pochodził z polskiej ewangelickiej rodziny Glaz, zamieszkałej od wielu pokoleń na Warmii. Studiował w Warszawie i Heidelbergu i już wówczas specjalizował się w problematyce prawa rzeczowego i hipotecznego. W 1892 r. sprawował funkcję pisarza hipotecznego Sądu Okręgowego w Warszawie. W czasie I wojny światowej działał w ruchu niepodległościowym. W latach 1917-1918 był członkiem Rady Departamentu Sprawiedliwości. Wykładał prawo hipoteczne na Uniwersytecie Warszawskim. Sprawował funkcję prokuratora Sądu Najwyższego a potem sędziego SN.
Publikował wiele prac z zakresu prawa hipotecznego i artykułów w tym także na łamach "Gazety Sądowej Warszawskiej".
W 1919 r. powołany do Komisji Kodyfikacyjnej RP, był głównym referentem prawa o notariacie i referentem podkomisji prawa rzeczowego. Współtworzył projekt prawa hipotecznego oraz prawa o notariacie, uczestniczył w pracach nad ustrojem sądownictwa. W latach 1923-1924 prowadził z ramienia Ministerstwa Sprawiedliwości lustracje urzędów hipotecznych na ziemiach wschodnich i w województwie białostockim. Był także prezesem rady Towarzystwa Prawniczego w Warszawie.
Praktykę adwokacką rozpoczął w latach dwudziestych. Wraz z adw. Stahlem brał udział jako obrońca w głośnym procesie politycznym Marcina Kasprzaka. Objął stanowisko rejenta w Warszawie do 1935 r. Wykładał prawo hipoteczne na Wydziale Prawa UW.
W latach 1918-1937 był prezesem konsystorza ewangelicko-augsburskiego. Zabiegał u władz państwowych i uniwersyteckich o powołanie Wydziału Teologii Ewangelickiej Uniwersytetu Warszawskiego. Bronił polskiej racji stanu w sprawach wyznaniowych na konferencjach kościelnych. Opublikował wiele prac dotyczących historii i problematyki Kościoła ewangelicko-augsburskiego. Był jednym z założycieli Towarzystwa Badań Dziejów Reformacji w Polsce.

Henryk Kon

Henryk Kon (1868-1949) adwokat żydowskiego pochodzenia (po wojnie używał nazwiska Henryk Sawicki), syn lekarza Wilhelma Kohna i Julii z domu Baumritter. Studiował na na Wydziale Prawa uniwersytetu w Dorpacie. Władał biegle językiem niemieckim i dzięki temu miał prawo występowania jako adwokat w sądach Rzeszy Niemieckiej. Studia ukończył w 1890 r. Został pomocnikiem adwokata przysięgłego w Warszawie, a następnie adwokatem przysięgłym. Specjalizował się w prawie cywilnym. W 1925 został redaktorem "Przeglądu Prawa Handlowego", wydawanego do 1939 r. Uczestniczył w życiu samorządu prowadząc wykłady prawa akcyjnego i upadłościowego dla aplikantów adwokackich. Po wybuchu II wojny światowej z powodu pochodzenia żydowskiego, skreślony z listy adwokatów. Ukrywał się przed prześladowaniami pod przybranym nazwiskiem Henryk Sawicki. Po 1945 pracował jako radca prawny w Ministerstwie Żeglugi, a potem  w Ministerstwie Handlu Zagranicznego. Zmarł w Warszawie. Jest pochowany na cmentarzu żydowskim przy ulicy Okopowej.
Wydał wiele publikacji, opracowań naukowych, zbiorów ustaw m. in. komentarz Prawo o spółkach akcyjnych. Za pracę naukową i działalność publiczną oraz redaktorską został odznaczony w 1929 r. Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Przemysław Roman Dąbkowski

Przemysław Roman Dąbkowski (1877-1950) historyk prawa, profesor Uniwersytetu Lwowskiego.
Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim (m.in. pod kierunkiem Oswalda Balzera). W 1900 r. obronił doktorat. Podjął pracę jako aplikant w Archiwum Krajowym Aktów Grodzkich i Ziemskich, później jako adiunkt. Studiował w Berlinie historię kultury oraz teorię i historię prawa, później także w Paryżu. W 1906 r. został docentem w Katedrze Historii Prawa Polskiego Uniwersytetu Lwowskiego. Od 1910 r. profesor nadzwyczajny. Kierował Katedrą Historii oraz Katedrą Prawa Niemieckiego i Dawnego Prawa Polskiego. W latach 1920-1928 był dziekanem Wydziału Prawa. Później został także kierownikiem zakładów: historii prawa polskiego i historii prawa zachodnioeuropejskiego na Uniwersytecie Jana Kazimierza. W czasie okupacji sowieckiej Lwowa pracował na Uniwersytecie Lwowskim jako kierownik katedry historii państwa i prawa zaś w czasie okupacji niemieckiej prowadził wykłady w filii krakowskiego Instytutu Niemieckiej Pracy na Wschodzie (Institut für Deutsche Ostarbeit)
W 1914 r. został członkiem rzeczywistym, a w 1929 r. członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Od 1917 r. członek-korespondent AU (PAU).
Był sekretarzem Towarzystwa dla Popierania Nauki Polskiej
Uhonorowany Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta (1929) oraz francuskimi Palmami Akademickimi.
Specjalizował się w historii polskiego prawa cywilnego, prawa litewskiego i niemieckiego. Opracował pierwszą nowoczesną syntezę historii polskiego prawa cywilnego (Prawo prywatne polskie). Zajmował się badaniem stosunków prawnych urzędów, rzemiosł i zawodów dawnej Polski, redagował księgi pamiątkowe poświęcone wybitnym uczonym lwowskim - Oswaldowi Balzerowi i Władysławowi Abrahamowi. Był również redaktorem periodyków "Pamiętnik Historyczno-Prawny" (1925-1939) i "Przewodnik Historyczno-Prawny" (1930-1933). Jan Adamus, uczeń Dąbkowskiego, dokonał szerokiej analizy jego dorobku naukowego.
Po wojnie pozostał we Lwowie.
Pochowany w grobowcu Krzeczunowiczów na cmentarzu Łyczakowskim.

Dominic Anc

Dominic Anc (1844-1918). Pobierał naukę w Kielcach w wyższej szkole realnej. W 1860 r. wstąpił do Szkoły Sztuk Pięknych, jednak po dwóch latach nauki zapisał się na Wydział Prawa i Administracji Szkoły Głównej w Warszawie. W 1867 r. rozpoczął aplikację przy Trybunale Cywilnym w Warszawie. W 1873 r. po złożeniu tzw. wyższego egzaminu sądowego został mianowany patronem przy Trybunale Cywilnym w Warszawie. W 1876 r. po reformie sądownictwa został mianowany adwokatem przysięgłym okręgu Izby Sądowej w Warszawie. Na tym stanowisku pozostał, mimo że oferowano mu wyższe stanowisko w sądownictwie. Brał aktywny udział w życiu zawodowym. W 1876 r. został wybrany do Komisji Adwokatów Przysięgłych. Był współzałożycielem biura bezpłatnych porad prawnych. Brał udział w założeniu i sprawował funkcję kierowniczą w Towarzystwie Prawniczym w Warszawie. Przewodniczył Delegacji Adwokatury Warszawskiej utworzonej w 1915 r. W 1917 r. został powołany do Tymczasowej Rady Departamentu Sprawiedliwości i delegowany do utworzenia przy Departamencie Sprawiedliwości komisji kwalifikacyjnej do ustalenia listy osób odpowiednich do zajmowania stanowisk w tworzącym się wówczas sądownictwie polskim. Przewodniczył komisji do opracowania Statutu Palestry Polskiej. W 1916 r. objął wykłady prawa cywilnego na Uniwersytecie Warszawskim. Posiadał ogromną praktykę obrończą. Ogłosił szereg prac o sądownictwie i adwokaturze.

Franciszek Nowodworski

Franciszek Nowodworski (1859-1924). Adwokat, publicysta, poseł do Dumy Państwowej, sędzia, kodyfikator. Pochodził z rodziny prawniczej. Ojciec był sędzią w Płocku. Studiował prawo na Uniwersytecie Warszawskim. W 1880 r. rozpoczął aplikację w Sądzie Okręgowym w Warszawie. Po skończonej aplikacji jako Polak nie miał szans na uzyskanie pracy w sądownictwie, w związku z tym przeszedł do adwokatury. Specjalizował się w sprawach karnych o podłożu politycznym. Zyskał dzięki temu ogromną popularność i prestiż. Kiedy w 1905 r. utworzono Związek Adwokatury Polskiej, Nowodworski wszedł w skład zarządu. Zajmował się publicystyką. Zainteresowaniami swoimi obejmował zagadnienia prawa, ale też problemy społeczne i polityczne. Współpracował z "Gazetą Sądową Warszawską". W 1897 r. objął stanowisko redaktora naczelnego "Kuriera Warszawskiego". Pod jego kierownictwem "Kurier" stał się pismem ogólnokrajowym. W 1899 r. w okresie rozruchów na uniwersytetach rosyjskich Nowodworskiego aresztowano i przewieziono do więzienia w Petersburgu. Skazany został na osiedlenie w Odessie. Do Warszawy powrócił w 1903 r. Od 1905 r. Nowodworski występował na rzecz realizacji programu Narodowej Demokracji. W 1906 r. wybrany został posłem do I Dumy Państwowej, następnie w 1907 r. do II Dumy. W 1915 r. na polecenie władz rosyjskich wyjechał do Petersburga, gdzie jako członek Zarządu Głównego Centralnego Komitetu Obywatelskiego Królestwa Polskiego organizował opiekę dla uchodźcow z Królestwa. Działał na rzecz niepodległości Polski. W 1918 r. Nowodworski wrócił do kraju, gdzie było już zorganizowane sądownictwo. Został powołany na stanowisko prezesa II Izby Karnej Sądu Najwyższego. Odtąd poświęcił się całkowicie sądownictwu. Kiedy w 1919 r. powołano Komisję Kodyfikacyjną RP, w jej skład wszedł także Nowodworski - pełnił funkcję prezesa wydziału karnego komisji, a także wiceprezesa sekcji postępowania karnego. W 1922 r. został prezesem Sądu Najwyższego, tym samym prezesem Trybunału Stanu i Trybunału Wyborczego. Jako sędzia szczególnie zabiegał o niezawisłość sądów, którym stawiał też duże wymagania. Był ceniony nie tylko w kraju, ale i zagranicą, gdzie otrzymywał liczne zaszczyty.

Józef Rosenblatt

Józef Rosenblatt (1853-1917). Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego, teoretyk i praktyk, karnista, sędzia i adwokat. W 1880 r. bronił L. Waryńskiego. Studia zagraniczne odbył w Berlinie, Lipsku i Monachium. Publikował prace z zakresu prawa karnego materialnego i procesowego, m.in. "Wykład austriackiego procesu karnego", "Nauka o udziale w przestępstwie". W latach 1877-1878 habilitował się z obydwu tych dziedzin. Od 1884 r. do 1917 r. prowadził wykłady z prawa i procesu karnego na Uniwersytecie Jagiellońskim.

Oswald Balzer

Oswald Balzer (1858-1933). Przodkowie byli pochodzenia prusko-austriackiego. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. W 1880 r. został aplikantem Archiwum Akt Grodzkich i Ziemskich we Lwowie. Podczas pracy w archiwum napisał pracę pt. "Kancelarie i akta grodzkie w w. XVIII". Przez rok studiował w Krakowie. W 1883 r. otrzymał stopień doktora praw na Uniwersytecie Jagiellońskim. Studia uzupełniające odbywał w Berlinie. W 1885 r. po habilitacji wykładał prawo polskie na Uniwersytecie Lwowskim. Jego wykłady cieszyły sie ogromną popularnością. Seminarium historii prawa polskiego prof. Balzera uważane było za jedno z najlepszych w Europie. Za jego sprawą w 1903 r. powołane zostało wydawnictwo "Studia nad historią prawa polskiego" dla publikacji rozpraw seminaryjnych. Był autorem 750 rozpraw naukowych. W 1891 r. wydał I tom "Corpus Iuris Polonici - wydanie pomników ustawodawstwa polskiego", które przyniosło mu ogromną sławę. Podobnie kolejna praca "Genealogia Piastów". W wielu pracach Balzer uznawał ród za podstawę ustroju w początkach państwa polskiego. Największym dziełem było 3-tomowe "Królestwo Polskie 1285-1370", wydane w latach 1919-1920. W 1899 r. ogłosił "Historię ustroju Austrii w zarysie". Nie udało mu się dokończyć "Historii ustroju Polski" - pozostał zbiór wykładów. Występował publicznie w obronie godności Słowian. Popularność zdobył broniąc praw Polaków do Morskiego Oka (spór z Węgrami). Uczestniczył w roli obrońcy przed międzynarodowym sądem polubownym. Spór wygrał. Jako wyraz podziękowania m.in. droga z Zakopanego do Morskiego Oka nazwana została "Drogą Oswalda Balzera". Dwukrotnie pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, w 1895 r. był jego rektorem.

Karol Dunin

Karol Dunin (1850-1917). Adwokat, działacz społeczny. Pochodził ze szlachty kieleckiej. Po uzyskaniu stopnia magistra w 1877 r. otrzymał ofertę objęcia Katedry Prawodawstw Słowiańskich na Uniwersytecie Charkowskim. Propozycji tej nie przyjął, nie chcąc wyjeżdżać z kraju. Kiedy władze nie wyraziły zgody na objęcie przez K. Dunina katedry na Uniwersytecie Warszawskim, rozpoczął aplikację adwokacką i zainteresował się prawem współczesnym. W 1880 r. ogłosił pracę ?Dawne Mazowieckie Prawo?, uznając że poznanie praw prowincjonalnych umożliwi dopiero poznanie dziejów dawnego prawa polskiego. Pracował również jako nauczyciel - uczył historii i nauk społecznych w szkole średniej. Jednocześnie publikował opracowania z dziedziny prawa prywatnego i porównawczego. Aplikację adwokacką ukończył w 1884 r. Znany był jako doskonały adwokat ? cywilista. Był niezwykle cenionym prawnikiem wśród sędziów rosyjskich, którzy często zwracali się do Dunina o opinie, a także często powoływali go w trudniejszych sprawach do sądów polubownych. Uczestniczył w redagowaniu serii ?Biblioteki Umiejętności Prawnych? i ?Gazety Sądowej Warszawskiej?. Był jednym z założycieli w 1907 r. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, którego był prezesem. K. Dunin zajmował się także doradztwem prawnym w wielu instytucjach, w tym w Wydziale Prawnym Kolei Warszawsko-Wiedeńskiej. Jako działacz społeczny zajmował się organizacją i funkcjonowaniem kas pracowniczych. Znalazł się w grupie pracowników Kolei ewakuowanych w głąb Rosji, kiedy wybuchła I wojna światowa. W Moskwie udzielał pomocy uchodźcom z Polski. Poza wymienionymi pracami K. Dunina należy dodać: ?Nowy zwrot w nauce prawa cywilnego? (1883), "Pisma zbiorowe R. Hubego? (1905), ?Prawa kobiet w nowym kodeksie cywilnym szwajcarskim? (1909).

Władysław Holewiński

Władysław Holewiński (1834-1919). Prawnik teoretyk i praktyk. Pochodził z Białej Podlaskiej, do gimnazjum uczęszczał w Lublinie, studiował na Uniwersytecie Petersburskim. Studia ukończył w 1857 r., po czym udał się na studia uzupełniające do Francji i Niemiec. Po powrocie do kraju w 1859 r. objął stanowisko aplikanta sądowego przy Trybunale Cywilnym w Warszawie. Na podstawie pracy "O stosunkach majątkowych między małżonkami w razie zawarcia umowy małżeńskiej" uzyskał stopień magistra prawa. Głosił w niej bardzo nowatorskie poglądy, uznając ograniczenia praw majątkowych kobiety w małżeństwie za krzywdzące. Mimo młodego wieku, z uwagi na posiadaną wiedzę, został nomianowany na stanowisko podprokuratora przy warszawskim Trybunale Cywilnym. Przez wiele lat piastował stanowisko dyrektora kancelarii Komisji Rządowej Sprawiedliwości. Jednocześnie w 1862 r. został wykładowcą w Szkole Głównej Warszawskiej - jako pełniący obowiązki profesora zwyczajnego prawa cywilnego i handlowego. Efektem prac legislacyjnych W.Holewińskiego był "Projekt kodeksu procedury kryminalnej", ogłoszony w 1865 r. W latach 1872-1878 był dziekanem Wydziału Prawa w Szkole Głównej. Najważniejszą pozycją w dorobku Holewińskiego była praca pt. "O zobowiązaniach podług Kodeksu Napoleona", wydana w 1869 r. Praca ta cieszyła się popularnością i uznaniem w skali europejskiej. W 1872 r. Holewiński znalazł się w grupie osób, ktore założyły spółkę dla wydawania serii Biblioteki Umiejętności Prawnych. W wydawnictwie tym czynnie udzialał się jako autor prac. Pisał też do "Gazety Sądowej Warszawskiej" oraz do "Encyklopedii Powszechnej" S. Orgelbranda. Był też W. Holewiński jednym z członków zarządu założonej w 1881 r. Kasy Pomocy im. Mianowskiego, która m.in. wspierała różnorodne formy działalności naukowej. Był wśród założycieli w 1907 r. Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. W. Holewiński uzyskał doktorat honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, a także Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. W 1919 r. został profesorem honorowym Wydziału Prawa Uniwersytetu Warszawskiego.

Michał Bobrzyński

Michał Bobrzyński (1849-1935). Historyk, prawnik i polityk. Pochodził z Krakowa, z rodziny mieszczańskiej. W 1867 r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim z zainteresowaniami w kierunku dyscyplin historyczno-prawnych. Pozostawał pod wpływem przedstawicieli tzw. krakowskiej szkoły historycznej. W 1872 r. M. Bobrzyński uzyskał tytuł doktora praw. W rok później odbył kolokwium habilitacyjne. Podkreślał potrzebę badania ewolucji prawa, a także konieczność badania praw rozwoju społecznego i zastosowanie ich do nauk prawnych. Po studiach uzupełniających na uniwersytecie berlińskim i przedstawieniu kolejnej rozprawy habilitacyjnej M. Bobrzyński uzyskał nadzwyczajną profesurę Uniwersytetu Jagiellońskiego w zakresie prawa polskiego i niemieckiego. W 1879 r. ukazało się pierwsze wydanie 2-tomowego dzieła ?Dzieje Polski w zarysie?, w którym szczególnie pesymistycznie oceniał dwa ostatnie wieki w dziejach Polski (szczególnie źle oceniał rządy). Praca ta cieszyła się dużą popularnością, choc oceniana była bardzo krytycznie. Dwukrotnie był dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1881 r. został wybrany do Rady Miejskiej Krakowa, a w 1885 r. wybrany posłem na Sejm Krajowy i wiedeńskiej Rady Państwa. W parlamencie zajmował sie sprawami szkolnymi. W 1891 r. został wybrany na stanowisko wiceprezydenta Rady Szkolnej Krajowej. W 1908 r. został mianowany namiestnikiem Galicji. W 1913 r. ze stanowiska tego zrezygnował. W 1917 r. został ministrem dla Galicji, jednakże wkrótce zrezygnował z tej funkcji. Po wycofaniu sie z polityki ukazał się trzeci tom "Dziejów Polski". W 1924 r. Michał Bobrzyński wszedł w skład komisji opracowującej projekt reformy administracji. Po przewrocie majowym jego kandydaturę rozważano na stanowisko Prezydenta RP.

Adolf Suligowski

Adolf Suligowski (1849-1932). Autor "Bibliografii Prawniczej Polskiej XIX i XX wieku" - był to rejestr wszystkich prac, jakie wydano w języku polskim do 1910 r., pozwalający ocenić stan polskiej nauki prawa. Był organizatorem życia środowiska prawniczego, w szczególności palestry warszawskiej. Kierował Warszawskim Towarzystwem Dobroczynnym. Studiował prawo w Szkole Głównej Warszawskiej. Po ukończeniu studiów w 1872 r. podjął aplikację sądową. W 1875 r. został mianowany patronem przy Trybunale Cywilnym w Warszawie. Od 1887 r. do końca życia był adwokatem przysięgłym przy Izbie Sądowej Warszawskiej. Znajdował się w gronie osób, które od 1873 r. wydawały Bibliotekę Umiejętności Prawnych. Wielokrotnie w czasie swojej praktyki prawniczej publicznie podkreślał polskość, co narażało go nawet na odpowiedzialność dyscyplinarną. Uważał, że adwokatura umożliwia udział w służbie publicznej na rzecz zachowania odrębności narodowej Polaków i szerzenia kultury w społeczeństwie. Szczególnie zabiegał o podnoszenie kwalifikacji zawodowych adwokatów i stworzenie chociaż namiastki samorządu adwokackiego. Za zasługi, zwłaszcza za "Bibliografię" Uniwersytet Lwowski nadał Suligowskiemu godność honoris causa. W działalności naukowej zajmował się zagadnieniami prawa administracyjnego, m.in. przygotował "Projekt ustawy miejskiej dla miast Królestwa Polskiego" (1906). Ponadto interesowała go polityka społeczna. Był też działaczem społecznym, który zabiegał o rozwiązanie problemów urbanizacyjnych w Warszawie. W 1919 r. wybrany został posłem na Sejm Ustawodawczy. W tym też czasie prowadził wykłady w Warszawskiej Szkole Nauk Politycznych. Prace, które należy wymienić to m.in. "Nowe sądy w Królestwie Polskim" (1884), "O adwokaturze polskiej" (1887), "Projekt przyszłego samorządu ... " (1911).

Ernest Till

Ernest Till (1846-1926). Cywilista, naukowiec o wszechstronnych zainteresowaniach, profesor lwowski, adwokat, kodyfikator. Pochodził z Galicji. Studia prawnicze odbył na Uniwersytecie Lwowskim. Studia ukończył w 1870 r. i rozpoczął aplikację sądową i adwokacką. W 1871 r. uzyskał stopień doktora praw na Uniwersytecie Jagiellońskim, po czym rozpoczął wykłady na Uniwersytecie we Lwowie. W 1878 r. założył własną kancelarię adwokacką. Był współtwórcą tygodnika prawniczego "Przegląd Samorządowy i Administracyjny"-miesięcznika przeznaczonego dla pracowników nauki, informującego przede wszystkim o stanie nauki prawa. W 1877 r. odbył kolokwium habilitacyjne z zakresu prawa cywilnego. W 1884 r. ogłosił "System prawa prywatnego austriackiego. Nauki ogólne", który stanowił przełom w polskiej cywilistyce. Poza pracą naukową Edward Till był członkiem Rady Miejskiej Lwowa, działał w wielu organizacjach, kierował Towarzystwem Prawniczym we Lwowie. Za wkład w rozwój austriackiego prawa cywilnego w 1917 r. uzyskał dyplomem cesarskim szlachectwo dziedziczne. Od 1919 r. zaangażował się w prace Komisji Kodyfikacyjnej RP, której był wiceprezydentem. Szczególny nacisk w pracach komisji kładł na prawo zobowiązaniowe- opracował projekt części ogólnej zobowiązań, wzorowany częściowo na kodeksie szwajcarskim. W 1926 r. uzyskał godność doktora honoris causa Uniwersytetu Lwowskiego.

Adolf Pepłowski

Adolf Pepłowski (1841-1916). Pochodził z rodziny szlacheckiej. Po ukończeniu gimnazjum w Suwałkach otrzymał stypendium rządowe na studia prawnicze na Uniwersytecie Moskiewskim. Kiedy zlikwidowano kursy prawa polskiego w Moskwie, przeniósł się na Uniwersytet Petersburski. Równolegle studiował na Wydziale Filologicznym. Obydwa fakultety ukończył w 1862 r. Po powrocie do Królestwa rozpoczął aplikację sądową w Trybunale Cywilnym w Łomży. Utrzymywał związki z konspiracją powstania styczniowego. W 1864 r. został skazany na 12 lat ciężkich robót w Rosji (wyrok złagodzono do 6 miesięcy w twierdzy w Modlinie), po czym miał się udać na zesłanie w Rosji. W 1873 r. uzyskał zezwolenie na stały pobyt w Warszawie. W 1876 r. został wpisany na listę adwokatów przysięgłych i otworzył własną kancelarię. Znany był z mów obrończych przygotowanych w wielkim kunsztem. Był "mistrzem wymowy sądowej". Bronił też oskarżonych w procesach politycznych w czasie rewolucji w 1905 r. W 1911 r. Koło Prawników Polskich podjęło decyzję o opublikowaniu przemówień A. Pepłowskiego "Wybór mów sądowych Adolfa Pepłowskiego (w l. 1912-1914)". Brał aktywny udział w życiu społecznym. Był inicjatorem powołania Konsultacji Adwokatów Przysięgłych dla udzielania bezpłatnych porad prawnych. Z jego inicjatywy podjęto prace nad "Słownikiem wyrazów i określeń prawnych". Piastował także stanowisko prezesa Towarzystwa Opieki nad Uwolnionymi z Więzień w Gubernii Warszawskiej.

Aleksander Kraushar

Aleksander Kraushar (1842-1931). Patron przy Trybunale Cywilnym, adwokat przy Sądzie Apelacyjnym, mecenas przy warszawskich Departamentach Senatu Rządzącego, adwokat w okresie międzywojennym, historyk. Autor monografii o znaczących osobach w dziejach Polski oraz twórca dzieł pamiętnikarskich. W kręgu jego zainteresowań znajdowała się przede wszystkim dawna Warszawa. Pochodził z mieszczańskiej rodziny żydowskiej. Po skończeniu gimnazjum w Warszawie, od 1862 r. studiował prawo w Szkole Głównej Warszawskiej. W czasie powstania styczniowego zajmował się działalnością publistyczną. W 1867 r. uzyskał stopień magistra prawa i administracji, po czym rozpoczął aplikację sądową. W 1868 r. otrzymał nominację na patrona przy Trybunale Cywilnym w Warszawie. Specjalizował się w sprawach cywilnych. Był też m.in. zaangażowany w sprawę J.I. Kraszewskiego, posądzonego o szpiegostwo. Należał do grona założycieli "Gazety Sądowej Warszawskiej", na której łamach publikował swoje artykuły. W końcu XIX wieku salon państwa Krausharów był ważnym punktem w życiu umysłowym ówczesnej Warszawy- we wtorki spotykali się tu literaci, dziennikarze, społecznicy. Pod koniec XIX wieku A. Kraushar niemal całkowicie zaprzestał praktyki prawniczej i zajął się pracą naukową. Szczególnie wnikliwie badał źródła historyczne w bibliotekach i archiwach, również za granicą. Zwany był "popularyzatorem historii ojczystej". A. Kraushar był jednym z założycieli Towarzystwa Miłośników Historii, w 1906 r. wszedł w skład zarządu, a w 1911 r. został jego prezesem. Był również współzałożycielem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Był autorem m.in. "Historii Żydów w Polsce", "Uwag nad historią prawa", "Życia potocznego Warszawy w czasach listopadowych".

Walenty Miklaszewski

Walenty Miklaszewski (1839-1924). Swymi zainteresowaniami obejmował przede wszystkim problematykę przestępczości nieletnich oraz prawa penitencjarnego. Był współzałożycielem pierwszego na ziemiach polskich zakładu poprawczego dla nieletnich, dla którego opracował system pedagogiczno-wychowawczy. Po ukończeniu gimnazjum, aby poznać prawo obowiązujące w Królestwie, W. Miklaszewski rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Petersburskiego. Po ukończeniu studiów uzyskał stypendium rządowe na podjęcie studiów za granicą-w Niemczech i Francji. W 1863 r. opublikował pracę naukową z dziedziny prawa penitencjarnego. W 1864 r. otrzymał stopień doktora praw Uniwersytetu w Heidelbergu. Po powrocie do kraju rozpoczął aplikację sądową w Trybunale Cywilnym w Warszawie i jednocześnie podjął pracę na Wydziale Prawa i Administracji w Szkole Głównej (wykładał procedurę karną i cywilną). Był jednym z założycieli Towarzystwa Osad Rolnych i Przytułków Rzemieślniczych.Propagował oczyszczenie polskiego języka prawniczego z naleciałości języków zaborczych. Z jego inicjatywy w "Gazecie Sądowej" powstała osobna rubryka poświęcona językowi prawniczemu. W 1919 r. otrzymał nominację na członka Komisji Kodyfikacyjnej RP, przewodniczył Wydziałowi Karnemu Komisji. Uczestniczył też w pracach nad projektem ustawy o sądach dla nieletnich, uchwalonym w 1921 r.

Ludwik Gumplowicz

Ludwik Gumplowicz (1838-1909). Profesor prawa, socjolog, jeden z twórców nowoczesnej socjologi, publicysta, adwokat. Pochodził z rodziny żydowskiej. Przez 3 lata studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, następnie przeniósł się na Uniwersytet w Wiedniu. Studia ukończył w 1861 r., a rok później otrzymał stopień doktora prawa. Po niepowodzeniach w dalszej pracy naukowej w Krakowie, w 1875 r., wyjechał na stałe do Grazu, gdzie na tamtejszym uniwersytecie rozpoczął szybką karierę naukową. W 1893 r. został profesorem. W latach 1873-1875 był radcą miejskim w Krakowie.

Karol Lewakowski

Karol Lewakowski (1836-1912). Adwokat, polityk, działacz społeczny. W 1862 r. doktoryzował się na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego. Uczestniczył aktywnie w powstaniu styczniowym. W 1864 r. wyjechał do Rumuni, gdzie przebywał do 1880 r., organizując życie kulturalne tamtejszej Polonii. Po powrocie do Galicji zajął się poszukiwaniami ropy naftowej. We Lwowie otworzył kancelarię adwokacką. W 1884 r. został wybrany posłem do parlamentu austriackiego, gdzie będąc członkiem Koła Polskiego zbliżył się do ludowców. Kiedy w 1894 r. powstało Polskie Towarzystwo Demokratyczne, został jego pierwszym prezesem. Kiedy powstało Polskie Stronnictwo Ludowe, wybrano go prezesem dla Galicji. Był posłem do 1896 r. Krytykował rządy konserwatystów w Galicji. Propagował sprawy polskie na arenie międzynarodowej. Uczestniczył w wielu międzyparlamentarnych kongresach. Zabiegał o prawa uwłaszczenia i rozszerzenie oraz zdemokratyzowanie praw wyborczych. Upominał się o równość wszystkich narodów. Od 1896 przebywał na emigracji w Szwajcarii (Raperswilu). W 1897 r. zrzekł się prezesury Stronnictwa Ludowego z uwagi na stan zdrowia. Ostatnie kilkanaście lat życia spędził w Rapperswilu, gdzie był członkiem Rady Muzeum Narodowego Polskiego – ważnej placówki promowania idei wolnościowych na obczyźnie, ogniska polskiej kultury, strażnicy pamięci narodowej. Oprócz działalności politycznej i zawodowej cechowało wielu ludzi tamtego czasu głębokie przekonanie o powinności służby wobec Polski.

W Warszawie w roku 1999 powstała Fundacja im. Karola Eugeniusza Lewakowskiego mająca za cel m. in. kształtowanie postaw obywatelskich w duchu polskiej racji stanu poprzez propagowanie szacunku do dokonań narodowych, społecznych i kulturowych Polski.

Fryderyk Zoll

Fryderyk Zoll (1834-1917). Pochodził z rodziny niemieckiej, która szybko uległa spolszczeniu. Szczególnie uzdolniony w naukach ścisłych, w 1856 r. ukończył studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim i rozpoczął praktykę w Prokuratorii Skarbu w Krakowie. Jednocześnie poznawał prawo rzymskie. W 1858 r. uzyskał doktorat z prawa rzymskiego, w 1862 r. habilitował się. W 1865 r. został mianowany profesorem zwyczajnym Uniwersytetu Jagiellońskiego. Pięć razy pełnił funkcję dziekana Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, kilkakrotnie był rektorem i prorektorem. Jako rektor wprowadził zwyczaj inauguracyjnych sprawozdań rektorów oraz ideę wspólnoty studentów (trwają do dzisiaj). W 1863 r. F. Zoll objął Katedrę Prawa Rzymskiego. Był zwolennikiem teorii, że interpretacja źródeł jest najważniejsza dla wykształcenia prawniczego. Oprócz prac naukowych z dziedziny prawa rzymskiego, pisał też prace z zakresu prawa cywilnego. Z prawa rzymskiego najważniejszymi pracami były: "Pandekta czyli nauka rzymskiego prawa prywatnego z okresu cesarza Justyniana" i "Historia prawodawstwa rzymskiego". Od czasu powstania Akademii Umiejętności był Zoll jej członkiem, a także pełnił w niej szereg funkcji. Współorganizował pierwszy Zjazd Prawników Polskich w 1887 r. Był radnym w Krakowie. W latach 1883 - 1902 sprawował mandat posła do parlamentu austriackiego. Interesował się szeroko pojętym zagadnieniem szkolnictwa. W dowód licznych zasług otrzymał doktora honoris causa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie. Cesarz Franciszek Józef nadał mu szereg godności oraz nobilitował do stanu szlacheckiego.

Franciszek Ksawery Fierich

Franciszek Ksawery Fierich (1860-1928). Pierwszy prezydent Komisji Kodyfikacyjnej RP. Pochodził z rodziny prawniczej (ojciec i starszy brat byli prawnikami, pracownikami naukowymi). Ukończył Wydział Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, po czym rozpoczął pracę w kancelarii adwokackiej. W 1883 r. uzyskał tytuł doktora i rozpoczął pracę w sądownictwie. Mógł dzięki temu poznać praktykę, a także miał możliwość odbycia uzupełniających studiów za granicą. W 1886 r. studiował w Berlinie. W 1888 r. habilitował się z dziedziny prawa handlowego. W 1891 r. rozszerzył habilitację na procedurę cywilną i ta dziedzina stała się głównym obszarem jego zainteresowań. Był zwolennikiem sądów polubownych. W latach 1898-1905 opublikował "Naukę o sądach cywilnych i procedurę sądową" - pierwszy polski nowoczesny podręcznik postępowania cywilnego. Przedstawił w niej teorię procesu cywilnego. W latach 1900-1919 pełnił funkcję naczelnego redaktora "Czasopisma Prawniczego i Ekonomicznego". W 1908 r. objął godność rektora Uniwersytetu Jagiellońskiego. Przez wiele lat był radnym Krakowa. Był także członkiem austriackiego Trybunału Stanu. Od 1918 r. poświęcił się pracom kodyfikacyjnym.W 1919 r. Fierich otrzymał nominację na prezydenta Komisji Kodyfikacyjnej. W latach 1924-34 skodyfikowano m.in. prawo o ochronie wynalazków, autorskie, międzynarodowe, wekslowe, zobowiązań, handlowe, postępowanie cywilne, postępowanie upadłościowe i układowe. F.K. Fierich szczególne zasługi położył w opracowaniu postępowania cywilnego. Spośród prac wyróżnić należy: "O władzy dyskrecjonalnej sędziego" (1891), "Prawo wekslowe w Polsce na podstawie konstytucji sejmowych" (1908), "Procedura cywilna" (1930).

Antoni Górski

Antoni Górski (1862-1928), prawnik i ekonomista, profesor prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wolnej Wszechnicy Polskiej,  poseł do Austriackiej Rady Państwa,  w 1919 delegat na Konferencję Pokojową w Paryżu,  członek Komisji Kodyfikacyjnej RP. W 1925 r. wraz z wieloma wybitnymi znawcami prawa handlowego był członkiem Komitetu Redakcyjnego czasopisma prawniczego "Przegląd Prawa Handlowego". Pochowany na Powązkach.

Józef Higersberger

Józef Higersberger (1856-1921), polityk, prawnik, minister sprawiedliwości w gabinetach Jana Kantego Steczkowskiego i Józefa Świeżyńskiego, pierwszy prezes Najwyższej Izby Kontroli Państwa. Ukończył Wydział Prawa zrusyfikowanego Uniwersytetu Warszawskiego, pracował jako adwokat w Warszawie, był radcą prawnym Towarzystwa Kredytowego Ziemskiego oraz przewodniczącym Koła Prawników Warszawskich. Latem 1915 r. mianowany przez władze niemieckie prezesem Sądu Okręgowego w Warszawie. Był członkiem Rady Departamentu Sprawiedliwości przy Tymczasowej Radzie Stanu; w 1917 r. został prezesem Sądu Apelacyjnego w Lublinie, następnie Sądu Apelacyjnego w Warszawie. Od 4 lutego do 4 listopada 1918 r. był ministrem sprawiedliwości w rządzie Jana Kantego Steczkowskiego i krótkotrwałym rządzie Józefa Świeżyńskiego. 19 lutego 1919 r. został prezesem nowo utworzonej Najwyższej Izby Kontroli Państwa, położył zasługi w pierwszych latach istnienia urzędu oraz w pracach nad ustawą o izbie, której uchwalenia nie dożył. Zmarł jako prezes NIKP w 1921 r.

Leopold Meyet

Meyet Leopold (1850-1912). Adwokat, publicysta. Prawo studiował w Warszawie. Był założycielem tygodnika "Niwa" (1872 r.), pracował w redakcji tygodnika "Świt". W 1873 r. brał udział w założeniu "Biblioteki Umiejętności Prawnych" i innych wydawnictw. W 1880 r. opublikował pracę pt. "O dochodzie z ksiąg handlowych". W 1903 r. został członkiem Komisji Akademii Umiejętności, a w 1907 r. członkiem Towarzystwa Naukowego Warszawskiego. Miał zasługi dla historii literatury i kultury - m. in. zaprowadził i wydał zbiór korespondencji Słowackiego. Pasjonował się kolekcjonerstwem - np. druków, ilustracji, książek.

Tadeusz Strzembosz

Tadeusz Wiktor Strzembosz (1864-1913). Adwokat, społecznik, działacz gospodarczy. Pochodził z rodziny szlacheckiej, mocno zubożałej po wojnach napoleońskich. W latach 1884-89 studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Od 1887 r. działał w tajnym Związku Młodzieży Polskiej. W 1894 r. uzyskał nominację na adwokata przysięgłego. Od 1895 r. był wydawcą i redaktorem tygodnika "Głos". W 1905 r. uczestniczył w Zjeździe Adwokatury Rosyjskiej w Petersburgu. Wielokrotnie występował z inicjatywą usamodzielnienia adwokatury Królestwa i w obronie języka polskiego w sądownictwie, za co był represjonowany. Specjalizował się w prawie cywilnym. Był radcą prawnym Fabryki Wagonów W. Gostyński SA w Warszawie. Założył Towarzystwo ubezpieczeń na życie "Wzajemna Pomoc", w którym pełnił funkcję prezesa.

Edmund Karol Radwan Krzymuski

Edmund Karol Radwan Krzymuski (1852-1928). Pochodził z ziemiaństwa (urodził się w Kruszynie k. Włocławka). Ojciec był prawnikiem w sądzie powiatu włocławskiego. Był najwybitniejszym uczonym polskim w dziedzinie prawa w XIX wieku. W 1870 r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Dla poznania filozofii prawa, w tym prawa karnego, wyjechał do Heidelbergu (tu dominowały poglądy szkoły klasycznej). Studia ukończył w 1875 r. Aplikował w warszawskim Trybunale Cywilnym. W 1880 r. uzyskał tytuł doktora praw Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w 1881 r. habilitował się i uzyskał prawo wykładania filozofii prawa. Był jednym z najlepszych wykładowców Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1882-1883 odbył podroż naukową do Berlina i Lipska, której owocem była rozprawa pt. "Zasady nauki o usiłowaniu przestępstw". Ta problematyka będzie dominowała w przyszłej twórczości naukowej E. Krzywuskiego. W 1884 r. objął Katedrę Prawa i Procesu Karnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. Piastował ją do smierci. Dziełem życia E. Krzywuskiego była praca pt. "Wykład prawa karnego ze szczególnym uwzględnieniem ustaw austriackich" (1885). Pierwsze wydanie obejmowało część ogólną prawa karnego. Drugie wydanie z lat 1901-1902 objęło także część szczególną. Praca ta była jedynym opracowaniem systemu prawa karnego w języku polskim. Opowiadał się w niej za karą śmierci pod warunkiem, że sprawca dopuścił się zbrodni najcięższej. "Wykład" stanowił podstawę dla teorii i praktyki, a także służył jako podręcznik nauki prawa karnego. E. Krzywuski 6-krotnie był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego, a w latach 1903-1904 rektorem tej uczelni. Zwalczał projekty dopuszczenia kobiet do studiów uniwersyteckich. Był autorem "Projektu kodeksu karnego polskiego" (1918), który był odbiciem jego poglądów naukowych. W 1919 r. wszedł w skład Komisji Kodyfikacyjnej RP, został wiceprezesem Wydziału Karnego. W 1923 r. wydał swoją ostatnią pracę pt. "Historia filozofii prawa do połowy XIX wieku".

Bolesław Ulanowski

Bolesław Ulanowski (1860-1919). Wydawca źrodeł prawa, uczony. Pochodził z rodziny szlacheckiej. Studiował na Uniwersytecie Jagiellońskim na Wydziale Filozoficznym oraz Wydziale Prawa i Administracji. W dziedzinie prawa interesował się szczególnie historią dawnego prawa. W 1881 r. uzyskał stopień doktora filozofii, a w 1884 r. doktora praw. W 1883 r. studiował na Uniwersytecie w Paryżu. Źródeł poszukiwał w licznych miejscach, odbywając w tym celu podróże. Poszukiwaniami objął także księgi kościelne. W 1886 r. habilitował się i otrzymał prawo wykładania historii prawa polskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. Wykładał ponadto historię prawa kościelnego i prawa kanonicznego, prawa niemieckiego i historię ustroju. W seminarium prowadzonym przez Ulanowskiego uczestniczyło wielu przyszłych uczonych. Był autorem 61 prac naukowych. Dwukrotnie był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. Od 1901 r. B. Ulanowski pełnił obowiązki sekretarza generalnego Akademii Umiejętności. Wybrane prace: "Leszek Czarny księciem krakowskim 1279-1288" (1881), "Dokumenty kujawskie i mazowieckie, przeważnie z XIII wieku" (1887), "Inwentarz dóbr i dochodów biskupstwa włocławskiego z roku 1534" (1902).

Aleksander Lednicki

Aleksander Lednicki (1866-1934). Pochodził z Białorusi, z rodziny drobnych właścicieli ziemskich. Po ukończeniu w 1885 r. gimnazjum w Mińsku rozpoczął studia na Uniwersytecie w Moskwie na Wydziale Przyrodniczym. Następnie, jeszcze na pierwszym roku przeniósł się na Wydział Prawa. Po zakończonych w 1889 r. studiach rozpoczął aplikację adwokacką w Moskwie. Jako adwokat specjalizował się w sprawach cywilnych. Kancelaria jego była traktowana jako jedna z najlepszych w Moskwie. W latach 1900-1905 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Moskiewskiego prowadził lekcje pokazowe i seminarium z procedury karnej. Należał do grona zaledwie kilku adwokatów uprawnionych do prowadzenia spraw przed senatem jako instytucją kasacyjną. Tym samym wpływał na kształt orzecznictwa. Był zwolennikiem niezawisłości i niezależności sądów. Poza palestrą absorbowała go działalność społeczna. Był prezesem Rzymsko-Katolickiego Towarzystwa Dobroczynności. Często wspierał finansowo akcje społeczne. Utrzymywał stałe kontakty z adwokatami z Królestwa Polskiego. Kryzys polityczny w Rosji od 1905 r. spowodował, że Lednicki oddał się pracy politycznej w celu zjednoczenia Rosjan na rzecz Polski. Wybrany został posłem do I Dumy, w której cieszył się popularnością. W 1917 r. Rząd Tymczasowy Rosji powołał go na stanowisko przewodniczącego komisji do Spraw Likwidacji Królestwa Polskiego. Lednicki czasowo zrezygnował z adwokatury i zajął się organizacją Polskich Komitetów Demokratycznych. Po rewolucji październikowej został Lednicki przedstawicielem Rady Regencyjnej w Rosji. W 1918 r. przyjechał do Warszawy, gdyż władze bolszewickie zamknęły polskie przedstawicielstwo w Moskwie. J. Piłsudski skierował do Lednickiego propozycję przyłączenia się do jego obozu, z czego Lednicki nie skorzystał. Od tej pory rozpoczęła się przeciwko niemu kampania endeków i długotrwałe procesy sądowe. W latach 1919-1923 A. Lednicki był współwydawcą czasopisma społeczno-politycznego "Tydzień Polski". W 1929 r. był członkiem Trybunału Stanu oraz Komisji Polskiej Międzynarodowej Współpracy Prawniczej. Po przyjeździe do Polski Lednicki nie otworzył własnej kancelarii. Zajmował się szeroko rozumianym doradztwem prawnym dla dużych firm polskich i zagranicznych.

Aleksander Doliński

Aleksander Doliński (1866-1930) prawnik polski, adwokat, profesor Wydziału Prawa Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie w latach 1895-1930, wybitny znawca i ekspert prawa handlowego i cywilnego.

Ukończył Wydział Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, a następnie dwuletnie studia zagraniczne w Berlinie i Getyndze. Jego zainteresowania obejmowały prawo wekslowe i spółki handlowe. Był jednym z ostatnich uczniów wybitnego niemieckiego prawnika Rudolfa von Iheringa. W 1895 r. habilitował się w Uniwersytecie Lwowskim. W 1904 r. został profesorem nadzwyczajnym prawa handlowego i wekslowego na Wydziale Prawa Uniwersytetu Lwowskiego, a w 1909 r. profesorem zwyczajnym. Dwukrotnie był dziekanem i prodziekanem Wydziału Prawa UJK. W 1930 r. został rektorem Wyższej Szkoły Handlu Zagranicznego. W latach 1919-1930 kierował Sekcją Prawa Handlowego Komisji Kodyfikacyjnej RP. Przygotował projekty ustaw o prawie wekslowym i czekowym, spółce akcyjnej oraz spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.
Jest autorem licznych opracowań z dziedziny prawa spółek, prawa handlowego oraz prawa cywilnego.

Stanisław Posner

Stanisław Posner (1869-1930). Prawnik - cywilista, historyk prawa i socjolog, socjalista. Pozostawił ogromny materiał pisarski - kilkadziesiąt prac i setki artykułów. Już jako gimnazjalista interesował się problemami socjalnymi. Był przeciwnikiem wszelkiej dyskryminacji. W 1896 r. przeniósł się do Warszawy, gdzie prowadził wykłady na tajnym Uniwersytecie Latającym. Jego celem stała się publicystyka naukowa i społeczna oraz krzewienie oświaty w społeczeństwie. Z przekonania socjalista, należał do czołowych polskich socjalistów skupionych w PPS. W 1898 r. rozpoczął praktykę adwokacką, z powodów wyznaniowych nie uzyskał nominacji na stanowisko adwokata przysięgłego. W listopadzie 1905 r. zorganizował pierwszy publiczny wiec PPS. Został aresztowany w 1906 r. Po rozłamie PPS nie przystąpił do żadnej partii. Ponieważ w Królestwie groził mu proces polityczny, emigrował do Paryża, gdzie był aktywny w obozie lewicowym. Związał się z wolnomularstwem. Po wybuchu I wojny światowej propagował ideę niepodległości Polski. Do Polski wrócił w 1919 r. Znalazł się we władzach krajowych PPS. W 1923 r. był współzałożycielem Towarzystwa Uniwersytetów Robotniczych. W 1922 r. z listy PPS został wybrany do Senatu RP. W 1928 r. został wicemarszałkiem Senatu (do śmierci w 1930 r.)

Leon Petrażycki

Leon Petrażycki (1867-1931). Uczony, twórca psychologicznej teorii prawa, prawnik romanista i cywilista, polityk. Zamierzał stworzyć politykę prawa, odrębną dyscyplinę naukową, która pozwoliłaby doskonalić system prawny. Pochodził z rodziny szlacheckiej z Mohylewszczyzny. W 1885 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie w Kijowie, przez dwa lata studiował medycynę, po czym przeniósł się na prawo, które ukończył w 1889 r., a następnie rozpoczął pracę naukową. Przez 5 lat studiował w Niemczech. Jako młody uczony postulował stworzenie nowej dyscypliny naukowej - prawa pracy oraz polityki cywilnej, która miała zajmować się przewidywaniem oddziaływania norm prawnych. Polityka prawa miała kierować świadomie i rozumnie rozwojem prawa i ustalać, jaki wpływ wywrze norma prawna na postępowanie obywateli. Gdy w 1896 r. Petrażycki opuszczał Niemcy, już był uznawany za wielkiego uczonego. Pracę naukową rozpoczynał od prawa rzymskiego i cywilnego. Po powrocie do Rosji został przeniesiony z Kijowa do Petersburga, gdzie uczestniczył w opracowaniu nowego kodeksu cywilnego. W 1897 r. uzyskał stopień doktora prawa rzymskiego. W 1898 r. objął Katedrę Encyklopedii i Historii Filozofii Prawa (kierował nią do 1917 r.). Pobyt w Petersburgu był najbardziej twórczy w naukowej działalności Petrażyckiego. Był zwolennikiem emancypacji kobiet. Został posłem do I Dumy Państwowej . Po jej rozwiązaniu przebywał w więzieniu i pozbawiony został katedry. W 1917 r. pracował w Komisji Likwidacyjnej ds. Królestwa Polskiego. W 1918 r. osiadł w Warszawie. W 1919 r. utworzono dla Petrażyckiego pierwszą w polsce Katedrę Socjologii na Uniwersytecie Warszawskim. Wkrótce zaczęły sie ataki na Petrażyckiego, głównie z kół endeckich. W 1920 r. na znak protestu podał się do dymisji. Inny był natomiast stosunek nauki światowej do Petrażyckiego. W 1925 r. został wiceprezesem Międzynarodowego Instytutu Socjologicznego w Paryżu. W 1919 r. uzyskał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Wileńskiego. Ważniejsze prace: "Nauka o dochodzie" (1893-1895), "O pobudkach postępowania i o istocie moralności" (1924), "Wstęp do nauki prawa i moralności" (1930).

Władysław Leopold Jaworski

Władysław Leopold Jaworski (1865-1930). Prawnik cywilista, filozof prawa, kodyfikator, polityk. Pochodził z Kielecczyzny. W 1884 r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. Po ukończeniu studiów w 1888 r. , podjął pracę w Prokuratorii Skarbu w Krakowie. Studia nad prawem cywilnym pogłębiał na Uniwersytecie w Berlinie i Paryżu. Interesował się także ekonomią. Przewodnią ideą jego badań naukowych było powiązanie prawa z ekonomią. Pierwsza próba habilitowania się zakończyła się dla Jaworskiego niepowodzeniem. Druga w 1895 r. oparta została na metodzie dogmatyczno-historycznej, którą Jaworski będzie stosował przez całe życie. Na podstawie habilitacji uzyskał prawo wykładania prawa cywilnego na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1897 r. złożył egzamin adwokacki. Wielką popularnością cieszyła się praca Jaworskiego "Ustawy o księgach publicznych", która była komentarzem. Spolszczył w niej terminy niemieckie. Na podstawie tej pracy w 1899 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym i objął kierownictwo Katedry Prawa Cywilnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1900-1905 ogłosił "Komentarz do austriackiego kodeksu cywilnego", "Kodeks cywilny austriacki". Po nominacji w 1905 r. na profesora zwyczajnego objął także katedrę i wykłady nauki administracji i prawa administracyjnego. W swoich przekonaniach politycznych przedstawiał Jaworski poglądy neokonserwatywne - był zwolennikiem nie tylko poparcia dla rządu Austrii, ale i szerszych reform ekonomicznych i prawa wyborczego dla Galicji. W 1901 r. został radnym miasta Krakowa, a następnie posłem na Sejm Krajowy. Od 1911 r. był członkiem austriackiej Rady Państwa. Niezależnie od zaangażowania w politykę zaczął interesować się filozofią prawa. Jaworski był jednym z tworców Naczelnego Komitetu Narodowego, który powstał w sierpniu 1914 r. w Krakowie jako najwyższa instancja organizacji polskich sił zbrojnych legionów. Gdy Komitet rozwiązał się w 1917 r., Jaworski odszedł od polityki i ponownie zajął sie intensywnie nauką. W 1919 r. powołano go do składu Komisji Kodyfikacyjnej RP, w której był prezesem sekcji prawa cywilnego. W ustroju nie popierał demokracji parlamentarnej. Był zwolennikiem silnej władzy wykonawczej.

Leon Piniński

Leon Piniński (1857-1938). Teoretyk i historyk prawa, polityk, konserwatysta, krytyk muzyczny i literacki. Jako pierwszy zwrócił uwagę na konieczność uwzględniania w nauce potrzeb życia i obrotu gospodarczego. Pochodził z Lwowa z rodziny ziemiańskiej. Studiował prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Po ukończeniu uniwersytetu w 1878 r., studia uzupełniające odbył w Lipsku, Berlinie i Wiedniu. W 1880 r. uzyskał stopień doktora praw. W 1885 r. opublikował pracę pt. "O stanie faktycznym posiadania", w której wyraził pogląd , że posiadanie jest stanem gospodarczego korzystania z rzeczy. W 1886 r. na podstawie tej pracy habilitował się i uzyskał prawo wykładania prawa rzymskiego na Uniwersytecie Lwowskim. Po śmierci ojca zarządzał rozległymi dobrami ziemskimi i działał w Towarzystwie Kredytowym Ziemskim. W 1889 r. został wybrany posłem do austriackiej Rady Państwa. Był tu w gronie przywódców Koła Polskiego. W 1891 r. został mianowany profesorem zwyczajnym prawa rzymskiego. Wchodził w skład komisji opracowującej kodeks procedury cywilnej oraz komisji karnej. W 1894 r. został powołany dożywotnim członkiem austriackiego Trybunału Państwa. W 1900 r. ogłosił pracę pt. "O pojęciu i granicach prawa własności według prawa rzymskiego", w której ogłosił tezę, że prawo własności nie ma charakteru nieograniczonego - ograniczeniem jest interes ogółu. L. Piniński był znawcą kultury europejskiej i polskiej, mecenasem artystów, znawcą muzyki, literatury pięknej. Sam kolekcjonował dzieła sztuki. Czynnie działał na rzecz ochrony zabytków, m.in. opracował własny projekt odnowienia i urządzenia Wawelu. W 1898 r. cesarz Franciszek powołał Pinińskiego na urząd namiestnika Galicji. Był zwolennikiem monarchii austriackiej, przeciwnikiem J. Piłsudskiego i tworzenia polskiego wojska. Po I wojnie światowej Piniński oddał się pracy naukowej. W latach 1928-1929 pełnił funkcję rektora Uniwersytetu Lwowskiego. Posiadał tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego, Uniwersytetu Lwowskiego i Wileńskiego.

Stanisław Estreicher

Stanisław Estreicher (1869-1939). Prawnik, uczony, historyk, socjolog, humanista. Jego specjalnością była historia prawa, którą traktował jako część kultury ludzkiej. Pochodził z profesorskiej rodziny o tradycjach patriotycznych. Jego ojcem był Karol Estreicher, autor "Bibliografii polskiej". Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego, w1890 r. przez rok studiował na Uniwersytecie Wiedeńskim. W 1892 r. otrzymał doktorat i rozpoczął praktykę sądową. W 1893 r. udał się na 2-letnie studia do Berlina. Po powrocie obronił pracę habilitacyjną i uzyskał prawo wykładania historii prawa niemieckiego. Pisał prace z wielu dziedzin, nie tylko z historii prawa (również z dziedziny literatury, sztuki), a w 1908 r. po śmierci ojca Karola Estreichera przejął kontynuację "Bibliografii". S. Estreicher był dziekanem Wydziału Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. 6 listopada 1939 r. wraz z innymi profesorami Uniwersytetu Jagiellońskiego został aresztowany i wywieziony do obozu w Sachsenhausen, gdzie zmarł. Napisał m. in. prace: "Początki prawa umownego" (1901), "Bibliografia polska" t. 23-33 (1919-1939), "Historia prawa na Zachodzie Europy" (1922).

Stanisław Wróblewski

Stanisław Wróblewski (1868-1938). Wielki autorytet w dziedzinie prawa rzymskiego. Pozostawił dzieła i z innych dyscyplin - prawa cywilnego, handlowego, wekslowego i innych, Pochodził z Galicji. W 1885 r. rozpoczął pracę w Sądzie Krajowym. W 1891 r. uzyskał doktorat, po czym wyjechał na studia na Uniwersytet Berliński, by pogłębić wiedzę z prawa rzymskiego. W 1895 r. uzyskał prawo wykładania prawa rzymskiego na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1916 r. wydał "Zarys wykładu prawa rzymskiego" w dwóch tomach, pracę o dużej wartości naukowej. Dzięki temu stał się wielkim autorytetem w dziedzinie prawa rzymskiego. Zajmował się współczesnym prawem cywilnym (w tym handlowym, wekslowym i ubezpieczeniowym). Napisał komentarze do prawa wekslowego i czekowego i nie ukończył do prawa handlowego. W latach 1914-1918 wydał 2-tomowy komentarz do austriackiego prawa cywilnego, w którym wywody oparł głównie orzeczeniach Najwyższego Trybunału. Komentarze te były bardzo cenione przez praktyków ale stanowiły też punkt wyjścia dla badań naukowych. W 1919 r. został powołany do Komisji Kodyfikacyjnej, w której działał bardzo aktywnie. Dwukrotnie był dziekanem Wydziału Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1926 r. powołany został na stanowisko prezesa Najwyższej Izby Kontroli Państwa i wówczas ustąpił z katedry na uniwersytecie. Aktywnie działał w Akademii Umiejętności (w 1934 r. został wybrany jej prezesem).

Cezary Ponikowski

Cezary Ponikowski (1854–1944) adwokat,  pierwszy Prezes Naczelnej Rady Adwokackiej, działacz społeczny i niepodległościowy w okresie poprzedzającym I Wojnę Światową, podczas niej jak i w 20-leciu II Rzeczypospolitej Polskiej. 
W 1870 roku podjął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego. Był specjalistą w zakresie prawa cywilnego. Został początkowo pomocnikiem adwokata przysięgłego, a od 1877 roku – adwokatem przysięgłym.
Już w latach 1880-tych angażował się czynnie w zalążkach działalności samorządowej w środowisku adwokatury pod zaborami, był też członkiem adwokackich sądów koleżeńskich. Czynnie uczestniczył w działalności powstałego we Lwowie w 1911 r. Związku Adwokatów Polskich (ZAP).
Był jednym z inicjatorów i założycieli Biura Pracy Społecznej w Warszawie. Podczas wojny brał czynny udział w pracach Komitetu Obywatelskiego w Warszawie. W sierpniu 1915 r. brał udział w tworzeniu Sądów Obywatelskich.
Został członkiem powołanej w 1915 r. trzydziestoosobowej reprezentacji adwokatury polskiej ("Delegatury") do spraw organizacji adwokatury według reguł samorządowych. Był współautorem pierwszych po odzyskaniu niepodległości w 1918 r. przepisów o adwokaturze. W 1919 r. został wybrany pierwszym w niepodległej Polsce, prezesem nowoutworzonej Naczelnej Rady Adwokackiej.
Czynną rolę odegrał na IV Zjeździe Adwokatów w Toruniu wygłaszając podstawowy referat o praworządności w państwie. W 1935 roku wybrany został Prezesem ZAP.
O szacunku jakim się cieszył, świadczy fakt, że przez wiele lat był stałym plenipotentem Adama Ludwika Czartoryskiego i jego żony Marii z Krasińskich prowadząc ich rozległe sprawy majątkowe. Zamieszkiwał i prowadził swą kancelarię w domu Marii Czartoryskiej przy ul. Krakowskie Przedmieście 7 w Warszawie. Nie pozostawił zbyt wielu publikacji.
Pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Stanisław Gołąb

Stanisław Gołąb (1878-1939). Profesor prawa cywilnego na Uniwersytecie Jagiellońskim, adwokat, członek Komisji Kodyfikacyjnej od chwili jej powołania w 1919 roku, współtwórca projektu kodeksu postępowania cywilnego oraz prawa rodzinnego, autorskiego i międzynarodowego prawa prywatnego a także kodeksu zobowiązań.
Urodził się w Rzeszowie. Syn Michała i Marii z Rittnerów. Po ukończeniu gimnazjum podjął studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1900 r. uzyskał stopień doktora praw. Dalsze studia kontynuował na wydziałach prawnych uniwersytetów w Wiedniu, Berlinie, Monachium i Paryżu. W 1901 r. wstąpił do służby w galicyjskiej Prokuratorii Skarbu we Lwowie. Rozpoczął pracę jako "praktykant konceptowy", po czym awansował na stopień "koncypienta". W 1904 r. zdał z odznaczeniem egzamin prokuratorski. W 1905 r. przeniósł się do Krakowa, gdzie w miejscowym oddziale Prokuratorii Skarbu (późniejszej Prokuratorii Generalnej RP) został "koncepistą". W 1909 r. zdał celująco w Sądzie Krajowym w Krakowie egzamin adwokacki, po czym otrzymał nominację na adiunkta, a następnie sekretarza. W 1917 r. mianowany radcą skarbu reprezentującego interesy państwa. Brał udział w pracach nad przyszłą kodyfikacją prawa cywilnego na ziemiach polskich. Zamiłowanie do pracy naukowej sprawiło, że w 1918 r. pod kierunkiem prof. W. L. Jaworskiego habilitował się na Wydziale Prawa i Administracji UJ z zakresu prawa cywilnego i na podstawie pracy "Rozporządzanie hipoteką przez właściciela" uzyskał veniam legendi (prawo wykładania). W 1919 r. został mianowany profesorem nadzwyczajnym prawa cywilnego UJ.
Brał udział w skupiającym wybitnych prawników zespole zajmującym się pracą na rzecz przyszłej kodyfikacji prawa cywilnego, w skład której wchodził F. K. Fierich i T. Dziurzyński.
Po uzyskaniu niepodległości w czerwcu 1919 r. Sejm Ustawodawczy powołał Komisję Kodyfikacyjną RP. Na mocy postanowienia Naczelnika Państwa prof. S. Gołąb został jej członkiem i wszedł w skład pierwszego, 44-osobowego gremium wybitnych prawników, mających dokonać wielkiej i ważnej pracy: przygotowania nowych rozwiązań prawnych. Udział prof. S. Gołąba w pracach Komisji był niemały: został sekretarzem sekcji prawa cywilnego, referentem kodeksu postępowania cywilnego, referentem podkomisji prawa o stosunkach z pokrewieństwa i opieki, w szczególności działu: rodzice i dzieci.
Opracował też protokoły prac nad ustawą o prawie międzynarodowym prywatnym i nad prawem autorskim. Brał czynny udział w pracach nad kodeksem zobowiązań.
Był autorem wielu publikacji w językach obcych w związku z czym cieszył się dużym autorytetem w nauce europejskiej prawa cywilnego.
W 1921 r. został mianowany profesorem zwyczajnym prawa cywilnego w UJ. Po śmierci prof. F. K. Fiericha w 1928 r., został jego następcą na Katedrze Prawa Procesowego Cywilnego UJ, zachowując jednocześnie Katedrę Prawa Cywilnego. Dwukrotnie był też dziekanem Wydziału Prawa UJ: w latach 1923-24 i 1934-35.
Wieloletni związek uczonego z praktyką znalazł odzwierciedlenie w licznych znakomicie opracowanych glosach do orzeczeń sądowych.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Polonia Restituta i Złotym Krzyżem Zasługi.
Zmarł w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Henryk Konic

Henryk Konic (1860-1934). Adwokat, teoretyk, znawca prawa cywilnego, kodyfikator. W 1877 r. rozpoczął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim, po ich ukończeniu aplikował w warszawskim Sądzie Okręgowym. Po wpisie na listę adwokatów przysięgłych objął radcostwo Kolei Nadwiślańskiej. Jako adwokat specjalizował się w sprawach cywilnych i handlowych. Od 1919 r. był w zespole organów kierujących samorządem adwokackim. Jako badacz był autorem wielu prac o charakterze prawnym, pisał także na tematy prawa obowiązującego o bardzo rozległej tematyce. Związany był z "Gazetą Sądową Warszawską", której był redaktorem, wspierał ją finansowo, kiedy zaszła taka potrzeba, sam też pisał wiele rozpraw i artykułów do tego czasopisma. W artykułach wstępnych do "Gazety Sądowej Warszawskiej" od 1901 r. pisał uwagi dotyczące szeroko rozumianego wymiaru sprawiedliwości i prawa. W 1907 r. Konic uzyskał mandat posła do Dumy Państwowej. Uczestniczył w pracach Koła Polskiego. W czasie I wojny światowej jako członek Komitetu Obywatelskiego dążył do objęcia nadzorem polskich sądów obywatelskich. Wielu adwokatów w tym okresie zajęło się tworzeniem tych sądów, które miały stanowić wstęp do niezależnego w przyszłym państwie sądownictwa, a także zapewniały stan bezpieczeństwa. Za aktywność na tym polu Konic został aresztowany i internowany przez władze niemieckie na czas wojny w obozie dla jeńców wojennych. Po zakończeniu I wojny światowej Konic powrócił do Warszawy, gdzie podjął praktykę adwokacką. Od 1919 r. został członkiem Komisji Kodyfikacyjnej i prezesem jej wydziału cywilnego. Rozpoczął tez wykłady prawa cywilnego na Uniwersytecie Warszawskim (prawo rzeczowe i zobowiązań). Mimo pracy na Uniwersytecie Warszawskim nie zrobił doktoratu.

Michał Rostworowski

Michał Rostworowski (1864-1940). Prawnik, profesor prawa międzynarodowego i państwowego na Uniwersytecie Jagiellońskim.
Urodził się w Dreźnie, syn Romana i Marii z d. Gloger. W latach 1925-31 wykładał prawo międzynarodowe. Kierownik Katedry Prawa Narodów i Prawa Politycznego, dziekan Wydziału Prawa. W latach 1925-26 rektor Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1931-40 był sędzią Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze i Stałego Trybunału Rozjemczego w Hadze. Członek Komisji Kodyfikacyjnej. Filister honorowy krakowskiej korporacji Corolla.
Pochowany w Gromnikach k. Tarnowa.

Tadeusz Dziurzyński

Tadeusz Dziurzyński (1879-1962) prawnik, sędzia Sądu Krajowego w Krakowie, od 1919 r. profesor nadzwyczajny Uniwersytetu Jagiellońskiego, członek Komisji Kodyfikacyjnej RP, profesor prawa handlowego i wekslowego, dziekan wydziału i prorektor UJ.
Aresztowany w "Sonderaktion Krakau". Po zwolnieniu uczestniczył w tajnym nauczaniu. Po wojnie wykładowca w Akademii Handlowej.
Współautor jednego z najbardziej znanych komentarzy do kodeksu handlowego.
Pochowany na cmentarzu Rakowickim.

Ozdoba