Kazimierz Ujazdowski

Kazimierz Ujazdowski (1934-2016) adwokat, poseł ziemi kieleckiej (1989-1991).
W latach 80-tych występował jako obrońca w procesach politycznych.
Posiadał tytuł brydżowego mistrza międzynarodowego. Był wieloletnim członkiem Zarządu Głównego Polskiego Związku Brydża Sportowego i zarządu okręgowego w Kielcach.
Odznaczony jako Zasłużony Działacz Kultury Fizycznej a także złotą odznakę Polskiego Związku Brydża Sportowego. Odznaczony przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Jerzy Chmura

Jerzy Chmura (1925-2016). Żołnierz AK ps. Frater”, adwokat i radca prawny, sędzia w Trybunale Stanu. Absolwent wydziału prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Od 1962 r. związany zawodowo ze Szczecinem. Po Sierpniu '80 doradca powstających struktur "Solidarności". Obrońca w wielu procesach politycznych w czasach PRL. Był podsłuchiwany i śledzony przez SB oraz represjonowany za swoją działalność przeciw reżimowi. Od ok. 1990 r. prowadził indywidualną kancelarię adwokacką. Współpracował z Komitetem Helsińskim w Polsce. W latach 1989-1990 członek Obywatelskiego Komitetu Porozumiewawczego "Solidarności". W latach 1991-2005 aktywnie działał w Unii Demokratycznej i Unii Wolności, w latach 1991-1993 był senatorem z listy UD. W latach 1997-2001 był sędzią Trybunału Stanu.

 

Maciej Bednarkiewicz

Maciej Bednarkiewicz (1940-2016) adwokat, poseł, członek Trybunału Stanu. Wychowawca i wzór do naśladowania dla wielu pokoleń adwokatów. Odbył studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Od 1969 r. prowadził praktykę adwokacką i był obrońcą w wielu głośnych procesach politycznych w czasach PRL. Współpracował z Komitetem Prymasowskim pomagającym internowanym.
Był prezesem Naczelnej Rady Adwokackiej (1989-1995), posłem na Sejm X kadencji (1989-1991), członkiem Trybunału Stanu (1991-1993, 1997-2001).
Po 1989 r. walczył o skazanie generałów Wojciecha Jaruzelskiego i Czesława Kiszczaka. W 1983 r. występował w procesie przeciwko zabójcom Grzegorza Przemyka. Za swoją działalność był aresztowany i przez kilka miesięcy więziony. Uczestniczył także jako pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych w procesie w sprawie masakry robotników Wybrzeża w 1970 r. (oskarżonym m.in. gen. Jaruzelski). Bronił opozycyjnej poetki Barbary Sadowskiej, matki Grzegorza Przemyka. Po śmierci Barbary Sadowskiej doprowadził do wznowienia śledztwa i skazania milicjanta, który uczestniczył w pobiciu Grzegorza Przemyka.
Czynił starania by były szef MSW gen. Czesław Kiszczak odpowiedział za przyczynienie się do śmierci dziewięciu górników z kopalni "Wujek", zabitych przez ZOMO w pierwszych dniach stanu wojennego.
Na skutek intrygi władz został oskarżony o próbę kupowania informacji, które były tajemnicą państwową. Aresztowano go na pół roku. Zwolniono w 1984 roku z zastrzeżeniem, że jeśli będzie próbował bronić w jakimkolwiek procesie politycznym, zostaną mu odebrane uprawnienia adwokackie.
Reprezentował również abp. Józefa Michalika w procesie o krytykę ideologii gender.
Odznaczony Wielką Odznaką "Adwokatura Zasłużonym" oraz Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Andrzej Warfołomiejew

Andrzej Warfołomiejew (1939 -2017) adwokat, znawca prawa podatkowego, finansowego, europejskiego i morskiego, członek Naczelnej Rady Adwokackiej (2001-2004). Aktywny działacz samorządowy, członek Komisji Doskonalenia Zawodowego NRA (1995-1998), członek Komisji Inwestycyjno-Finansowej NRA (1986-1992), członek Kolegium Redakcyjnego „Palestry” (1998-2007), członek Naczelnej Rady Adwokackiej (2001-2004), przewodniczący Komisji Finansowej NRA (2001-2007). Patron wielu aplikantów adwokackich, wykładowca na szkoleniach aplikantów. Był także arbitrem Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej w Warszawie.
Odznaczony odznaką samorządową „Adwokatura Zasłużonym”.

Andrzej Zamorowski

Andrzej Zamorowski (1933–2007), adwokat. Ukończył prawo na Uniwersytecie Lubelskim.
Aplikację adwokacką rozpoczął u wybitnego adwokata lubelskiego Walentego Lipca, następnie kontynuował u adwokata Konrada Bielskiego, Andrzeja Modrzewskiego i Mieczysława Tudreja. Zawód adwokata wykonywał w okręgu Izby lubelskiej. W 1956 r. wziął aktywny udział w manifestacjach październikowych, wyrażając sprzeciw przeciwko panującemu systemowi komunistycznemu. Posiadał niezwykłe zdolności krasomówcze, umiejętność skonstruowania błyskotliwego przemówienia. Obdarzony został żywą inteligencją, błyskotliwością i erudycją, poczuciem humoru. Posiadał niezwykły talent konstruowania wzorcowych wypowiedzi oraz sposób przekonywania. Wykazywał duże zamiłowanie do literatury.

Antoni Deskur

Antoni Deskur (1930-2008). Adwokat. Pochodził ze szlacheckiego francuskiego rodu Descourts. Studiował na Wydziale Prawa Uniwersytetu Jagiellońskiego. Ze względu na pochodzenie nie mógł początkowo dostać się na aplikację adwokacką. Pracował więc między innymi w Muzeum Narodowym na Zamku Królewskim na Wawelu, w redakcji Tygodnika Powszechnego. W 1961 r. uzyskał wpis na listę adwokatów i został członkiem Zespołu Adwokackiego w Nowym Targu.

Był niezwykle cenionym adwokatem, cywilistą, cieszył się wielkim autorytetem zawodowym.

W latach 1983-1989 był członkiem Okręgowej Rady Adwokackiej w Krakowie, a od 1998 r. do 2004 r. wchodził w skład Komisji Prawnej tej Rady. Reprezentował krakowskie środowisko adwokackie jako delegat na Krajowe Zjazdy Adwokatury. W 1995 r. odznaczony został Honorową Odznaką "Zasłużony dla Adwokatury".

Był współtwórcą i członkiem-założycielem Komitetu Obywatelskiego Solidarność w Nowym Targu.

Jako jedyny podjął się obrony internowanego w stanie wojennym Piotra Chodorowicza.

Pochowany na cmentarzu w Czorsztynie. Mszę Świętą, a następnie ceremonię pogrzebową odprawił sam kard. Stanisław Dziwisz, metropolita krakowski.

Zbigniew Hołda

Zbigniew Hołda (1950-2009). Adwokat, absolwent Wydziału Prawa UMCS w Lublinie, dr hab. nauk prawnych, prof. nadzw. Uniwersytetu Jagiellońskiego. Kierownik Zakładu Prawa i Polityki Penitencjarnej Uniwersytetu  Jagiellońskiego. Prezes Towarzystwa Prawniczego w Lublinie oraz członek zarządu Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka. Członek Komisji Prawniczej Polskiej Akademii Umiejętności. Doradca Solidarności w latach 1980-1981.

W stanie wojennym internowany. W latach 1989-1997 pracował w Komisji ds. Reformy Prawa Karnego, a w latach 1999-2000 w Zespole ds. Nowelizacji Kodyfikacji Karnej przy Ministrze Sprawiedliwości.

Aktywnie działał na rzecz dostosowania polskiego systemu prawnego i penitencjarnego do standardów europejskich. Za główny cel stawiał sobie propagowanie praw człowieka. Angażował się w działalność publiczną.

Był laureatem nagrody ProBono, Złotego Paragrafu oraz Nagrody Tolerancji. Nie stronił od spraw kontrowersyjnych, często precedensowych.

W 2010 r. utworzono stowarzyszenie im. Prof. Hołdy w skład którego weszli sędziowie, działacze Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka i znani adwokaci.

Krystyna Kamińska

Krystyna Kamińska (1946-2010). Profesor Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu, adwokat, radca prawny, syndyk, notariusz, wybitny pracownik naukowy i dydaktyk.

Przez 40-lat pracy na uczelni poczyniła znaczny wkład w jej rozwój i organizację wielu ważnych uroczystości. Pod jej "skrzydłami" wykształciło się kilkuset prawników zajmujących obecnie stanowiska sędziów, prokuratorów i adwokatów.

W 1969 ukończyła studia na UMK w Toruniu Wydział Prawa i Administracji. W latach 1969-1970 zatrudniona na etacie asystenta. W latach 1970-1977 st. Asystent na Wydziale Prawa i Administracji UMK. W latach 1970-1972 przez trzy semestry odbywała staż naukowy na Uniwersytecie Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1977 r. uzyskała stopień doktora nauk prawnych. W latach 1977-1990 adiunkt na Wydziale Prawa i Administracji UMK w Toruniu. W 1990 r. uzyskała stopień doktora habilitowanego nauk prawnych w zakresie historii prawa. Od 1991 r. profesor nadzwyczajny UMK w Toruniu. Przez okres ponad 20 lat była kierownikiem Katedry Powszechnej Historii Państwa i Prawa. W latach 1990-1996 była prodziekanem do spraw studentów na Wydziale Prawa i Administracji UMK w Toruniu. W latach 1999-2002 i w roku akademickim 2003/2004 dziekan na Wydziale Administracji Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku.

Badacz historii prawa, w szczególności prawa Ziemi Chełmińskiej. Autorka wielu książek i publikacji z zakresu historii państwa i prawa. Jednocześnie znakomity praktyk prawa -  od 1992 r. członek toruńsko-włocławskiej izby adwokackiej, od 1993 pracowała jako radca prawny w jednej z największych kancelarii w regionie, przez kilka lat występowała jako syndyk.

Zwieńczeniem kariery zawodowej była nominacja na stanowisko notariusza w 2008 r.

Współpracowała z wieloma uczelniami wyższymi. Przez 4 lata dziekan Wydziału Administracji Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej we Włocławku, współtworzyła szkołę wyższą im. Pawła Włodkowica w Płocku, pracownik Wyższej Szkoły Menedżerskiej w Warszawie. Aktywnie działała w Towarzystwie Naukowym w Toruniu. Organizator corocznych zjazdów absolwentów Wydziału Prawa i Administracji UMK. Szczególnie dbała o kontakt z kolegami i koleżankami z okresu studiów.

Człowiek o niezłomnym charakterze, obdarzona mądrością życiową, koleżeńska, zawsze gotowa nieść pomoc innym. Ciekawa świata, z zamiłowania podróżnik.

Autorka monografii: "Sądownictwo miast Torunia do połowy XVII wieku na tle ustroju sądów niektórych miast Niemiec i Polski", Warszawa-Poznań-Toruń 1980;  "Lokacje miast na prawie magdeburskim na ziemiach polskich do 1370 r. (Studium historyczno-prawne)". Toruń 1990.

Autorka podręczników i skryptów: "Wybrane zagadnienia z historii powszechnej i Polski", Wydawnictwo Comer, Toruń 1992 (współautorka, ok. 6 arkuszy); "Powszechna historia ustroju, Państwo niewolnicze", Wydawnictwo TWN Glob, Toruń 1993, (współautorka, ok. 22 arkuszy); "Historia powszechna i Polski", wyd II, Wydawnictwo Comer, Toruń 1993 (współautorka, ok. 8 arkuszy); "Powszechna historia ustroju państwa", cz. I Państwo antyczne, cz. II Państwo feudalne, TNOiK, Toruń 1994, (współautor); "Historia i współczesność", Comer, Toruń 1994 (ok. 12 arkuszy); "Historia i współczesność", Wydawnictwo TWN Glob, Toruń 1995 (ok. 14 arkuszy); "Powszechna historia ustroju państwa", cz. II (wydanie II, poprawione), cz. II Państwo nowożytne, TNOiK, Toruń 1995 - (współautor); "Powszechna historia ustroju państwa, cz. I i cz. II, Glob, Toruń 1995 - (współautor); "Powszechna historia ustroju państwa, cz. I i cz. II, (wydanie poszerzone i uzupełnione), Glob, Toruń 1996 - współautor; "Wybór źródeł do historii administracji", Toruń 1997; "Historia powszechna ustrojów państwowych", Toruń 2002 - (współautor). Autorka artykułów: Dingleute. O czynniku społecznym w zachodnioeuropejskim procesie sądowym, CPH, t.2: 1972, z.1, s. 137-150; Summa Rajmunda Partenopejczyka jako zabytek średniowiecznego prawa rzymskiego, CPH t.26, 1974, z. 1, s. 147-157; Język polski w aktach miasta Torunia do 1793 roku, [w:] Rocznik Toruński, TNT, Toruń 1983, s. 229-239; Prawo chełmińskie w Toruniu (1233-1793) [w:] Księga pamiątkowa 750-lecia Prawa Chełmińskiego, pod red. Z. Zdrójkowskiego, t.2, Toruń 1988, s. 23-84; Communitas civium w miastach rządzących się prawem magdeburskim, AUNC, Prawo XXX, Toruń 1990, s. 15-25; Chełmińskie prawo karne w świetle najstarszych ksiąg ławniczych Chełmna i Torunia, [w:] Księga pamiątkowa 750-lecia Prawa Chełmińskiego, t.1, Toruń 1990, s. 335-360; Sądownictwo miasta Gdańska na tle ustroju sądów wybranych miast Niemiec i Polski, CPH, t. 50, 1998, z. 1, s. 279-286; Toruńskie lata K. Koranyiego, [w:] K. Koranyi (1897-1964), Studia w stulecie urodzin, Toruń 1998, s. 9-38; Kasy Stefczyka i komunalne kasy oszczędności jako lokalne instytucje oszczędnościowo-kredytowe w Drugiej Rzeczypospolitej, Zeszyty Naukowe Wyższej Szkoły Humanistyczno-Ekonomicznej , t. IV, Nauki Prawne, Włocławek 1999, s. 149-163; Kariery prawników toruńskich po drugiej wojnie światowej, [w:] Toruń jako ośrodek wymiaru sprawiedliwości w przeszłości i współcześnie, ToMiTo, Toruń 2000, s. 33-53; Pomorska Komunalna Kasa Oszczędności z siedziba w Toruniu (1925-19510, Sprawozdania TNT, Toruń 2000; Prawo średzkie jako instrument polityki osadniczej i gospodarczej w Polsce od XIII do początku XVI wieku, Księga Pamiątkowa ofiarowana Prof. S. Salmonowiczowi w siedemdziesięciolecie urodzin, TNOiK, Toruń 2001, s. 147-160; Zasady Konstytucji RP, prace naukowe Szkoły Wyższej P. Włodkowica, Wydział Administracji, Płock 2003, s. 65-78; Opinie biegłych lekarzy w kodeksach postępowania karnego z drugiej połowy XIX wieku: rosyjskim, austriackim i niemieckim, Doctrina multiplex veritas una, Księga Jubileuszowa ofiarowana Prof. M. Kulickiemu pod red. A. Bulsiewicza, A. Marka, W. Darul-Kwiatkowskiej, Wydaw. UMK, Toruń 2004, s. 487-493.
Autorka recenzji: J. Bielecka: Organizacja i działalność sądów ziemskich w Prusach Królewskich od wieku XV do XVIII włącznie; Organizacja i działalność sądów grodzkich w Prusach królewskich XV-XVIII wieku, Zapiski Historyczne, t. 44, z. 3, s. 186-189; Magdeburger Recht, hrsg.v.F.Ebel, BD.I, Die Rechtspruche fur Nidersachsen, Mitteldeutche Forschungen, Bd. 89/1, 1983, Zapiski Historyczne TNT, t. 52: 1987, z. 3, s. 175-178; Księga ławnicza sądu podmiejskiego Chełmna 1480-1559 (1567), wyd. Z.H. Nowak, J. Tandecki, Warszawa-Poznań-Toruń 1990, Kwartalnik Historyczny, R. 98, 1991, nr. 4, s. 131-133; A. Szorc, Dominium warmińskie (1243-1772). Przywilej i prawo chełmińskie na tle ustroju Warmii, Zapiski Historyczne TNT, t. LVIII, 1993, z.2-3; Prof. Zofia Wasik, Głos Uczelni UMK, R. VI, nr.2, 1997; Toruńskie lata K. Koranyiego. W stulecie urodzin, Głos Uczelni UMK, R. VI, nr.11, 1997.

Witold Knychalski

Witold Knychalski (1954-2006). Sędzia, adwokat, działacz kulturalny.

W 1980 roku ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Łódzkiego. Od 1996 r. członek Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji, pełnił funkcję przewodniczącego Rady Nadzorczej Telewizji Polskiej. Członek zarządu Ośrodka Badania Opinii Publicznej.

W 2001 r. założył Towarzystwo Na Rzecz Dialogu Kultur "Łódź - Ziemia Przyszłości" a następnie w 2004 r. wraz z grupą współpracowników i wolontariuszy powołał Fundację "Łódź - Ziemia Przyszłości" organizującą Festiwal Dialogu Czterech Kultur. Festiwal ten stał się międzynarodową wizytówką miasta Łodzi.

Za swą aktywność został odznaczony prestiżowym medalem "Zasłużony dla Tolerancji". Tuż przed śmiercią uhonorowany przez Radę Senioralną Fundacji Karola E. Lewakowskiego nagrodą im. Włodzimierza Tetmajera.

Uhonorowany przez ministra kultury w 2005 odznaczeniem Gloria Artis. Otrzymał nagrody im. Władysława Orkana oraz im. Włodzimierza Tetmajera, tytułu honorowego "Sternika Łodzi 2005", medal "Zasłużony dla Tolerancji w 2004", Dyplom Ministra Spraw Zagranicznych za wybitne zasługi dla promocji Polski w świecie.
Uhonorowano go również tytułem "Sternika Łodzi 2005".

Stanisław Mikke

Stanisław Mikke (1947-2010). Adwokat, redaktor naczelny "Palestry", Członek Okręgowej Rady Adwokackiej w Warszawie.

Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Warszawskiego. Wpisany na listę adwokatów Izby Adwokackiej w Warszawie w 1985 roku.

Doskonały mówca. Adwokat silnie zaangażowany w działalność samorządu zawodowego. W latach 1989-1993 zastępca redaktora naczelnego "Palestry", a od 1993 roku jej redaktor naczelny. Pełnił również funkcję przewodniczącego Komisji Etyki Naczelnej Rady Adwokackiej. W latach 1989-1992 był sędzią Sądu Dyscyplinarnego, członkiem Komisji Informacyjno-Prasowej i rzecznikiem prasowym NRA, zastępcą przewodniczącego Komisji Prasowej ds. "Biuletynu ORA" (1992-1995). W latach 1992-1998 przewodniczący Komisji ds. Etyki i Wykonywania Zawodu ORA w Warszawie. Członek Rady Naukowej Ośrodka Badawczego Adwokatury im. Witolda Bayera. Z rekomendacji AWS wybrany sędzią Trybunału Stanu. Pełnił również funkcję Wiceprzewodniczącego Rady Ochrony Pamięci Walk i Męczeństwa oraz wieloletni członek Komisji Bioetycznej przy Instytucie Kardiologii w Aninie.

Autor wielu artykułów o tematyce prawno-historycznej oraz książki "Śpij mężny" w Katyniu, Charkowie, Miednoje. Był też konsultantem prawnym słynnych filmów Krzysztofa Kieślowskiego "Krótki film o zabijaniu" i "Bez końca".

Za wybitną działalność na rzecz Adwokatury w 1995 roku został odznaczony odznaką Adwokatura Zasłużonym. Odznaczony złotym medalem Opiekuna Miejsc Pamięci Narodowej.

Zginął tragicznie w dniu 10 kwietnia 2010 roku w wypadku rządowego samolotu, w drodze na uroczystości w Katyniu. Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na warszawskich Powązkach.

Kazimierz Ostrowski

Kazimierz Ostrowski (1907-1999). Adwokat.

Jeden z najwybitniejszych adwokatów okresu powojennego (po II wojnie światowej), członek krakowskiej Izby Adwokackiej.

Pochodził z rodziny o mocnych tradycjach patriotycznych. W czasie wojny brał aktywny udział w ruchu oporu, został komendantem Związku Odbudowy Rzeczpospolitej. Od 1942 r. pracował w Komendzie Głównej AK jako kierownik Referatu Prasowego. Brał udział w Powstaniu Warszawskim jako dowódca placówki radiowo-informacyjnej "Anna", w której skład wchodził także prof. Władysław Bartoszewski.

Aktywnie działał w Organizacji Młodzieży Radykalnej, a następnie w Związku Polskiej Młodzieży Demokratycznej. Sprawował funkcję syndyka Gminy Miasta Krakowa.

Po zakończeniu wojny podjął w Krakowie praktykę adwokacką. Był inwigilowany przez komunistyczną władzę. Brał udział jako obrońca w procesie załogi obozu w Auschwitz toczącym się przed Najwyższym Trybunałem Narodowym w Krakowie, głośnym procesie kurii krakowskiej.

Autor wielu publikacji i artykułów dotyczących obrony w sprawach karnych i praw człowieka. Brał aktywny udział w pracy władz Izby Adwokackiej w Krakowie.

Uhonorowany przez Prezydenta Lecha Wałęsę Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Jego zasługi przypomniał także Ojciec Święty Jan Paweł II w specjalnym liście skierowanym do Kardynała Franciszka Macharskiego. List ten odczytano w dniu pogrzebu w 1999 r.

Leszek Piotrowski

Leszek Piotrowski (1938-2010). Adwokat, były senator, poseł, wiceminister sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka

Urodził się w Rybniku. Zamiłowanie do zawodu adwokata przejął po ojcu Władysławie Piotrowskim, oficerze AK i delegacie rządu londyńskiego na Górny Śląsk. Studia prawnicze ukończył we Wrocławiu. Przez trzy lata wykonywał zawód sędziego, później przeszedł do adwokatury. Był jednym z najbardziej znanych śląskich adwokatów.

W stanie wojennym został aresztowany i internowany. Bronił działaczy opozycyjnych, m.in. Adama Słomkę, Andrzeja Gwiazdę czy też Andrzeja Rozpłochowskiego. Przez kilkanaście lat procesu w sprawie pacyfikacji śląskich kopalni wspomagał pokrzywdzonych, nie pobierając żadnego wynagrodzenia. Mimo że często jego wystąpienia były odbierane jako polityczne, to jednak były bardzo potrzebne a Leszek Piotrowski wielokrotnie sprowadzał sędziów i oskarżonych na właściwą drogę. Jego wystąpienia były bardzo mocne, czasem wprawiały sędziów w zakłopotanie.

W 1988 r. współorganizował górnicze strajki w Jastrzębiu Zdroju, później uczestniczył w obradach Okrągłego Stołu. Po odzyskaniu niepodległości w roku 89 związał się z braćmi Kaczyńskimi, był senatorem i szefem ich partii na Śląsku. Uczestniczył w Obradach Okrągłego Stołu.

Od 1989 do 1993 r. był senatorem uzyskując mandat z ramienia Komitetu Obywatelskiego, a potem został senatorem drugiej kadencji, reprezentując Porozumienie Centrum z województwa katowickiego. W III kadencji Sejmu został posłem z listy Akcji Wyborczej Solidarność. W latach 1997-1999 był wiceministrem sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka. Antykomunista i od początku zwolennik lustracji, także w środowisku palestry.

Bronił Ryszarda Boguckiego, skazanego na 25 lat pozbawienia wolności za zabójstwo domniemanego szefa gangu pruszkowskiego Andrzeja Kolikowskiego - "Pershinga". Bronił też Marka M. ps. "Oczko", szefa mafii szczecińskiej, oskarżonego o zlecenie zabójstwa.

Przez lata był pełnomocnikiem oskarżycieli posiłkowych w procesie w sprawie masakry w kopalni "Wujek". Od 2007 r. występował jako pełnomocnik rodziny Barbary Blidy po samobójczej śmierci byłej posłanki.

Był także radnym śląskiego sejmiku, gdzie dostał się z listy PSL. Mimo kariery politycznej nie zaprzestał praktyki adwokackiej. Zdaniem wielu kolegów był człowiekiem wielkiej odwagi i bezkompromisowości w głoszeniu poglądów. Często ponosiły go emocje. Coraz częściej mylił rolę polityka i prawnika, ale też ta jego wyrazista postawa była wówczas najbardziej skuteczna i rozpoznawalna. Atakował sędziów za nierzetelność oraz niekompetencję.

Andrzej Stelmachowski

Andrzej Stelmachowski (1925-2009). Prawnik, polityk, marszałek Senatu I kadencji w latach 1989-1991, minister edukacji narodowej w rządzie Jana Olszewskiego, doradca prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego ds. Polonii, działacz społeczny.

W okresie II wojny światowej żołnierz Armii Krajowej. Studia prawnicze ukończył w 1947 r. na Uniwersytecie Poznańskim. Od 1962 r. profesor Uniwersytetu Wrocławskiego. Od 1969 r. profesor Uniwersytetu Warszawskiego.

Specjalizował się w prawie cywilnym i rolnym. Doradca Międzyzakładowego Komitetu Strajkowego w Stoczni Gdańskiej w 1980 r. Należał do inicjatorów okrągłego stołu, uczestniczył w jego obradach plenarnych i pracach zespołowych. W 1989 został senatorem I kadencji z ramienia Komitetu Obywatelskiego, objął stanowisko Marszałka Senatu. Pełnił funkcję ministra edukacji narodowej w rządzie Jana Olszewskiego (1991-1992).

W 2007 r. został doradcą prezydenta Lecha Kaczyńskiego ds. Polonii. W latach 1990-2008 był prezesem Stowarzyszenia "Wspólnota Polska" w Warszawie.

Autor wielu prac naukowych. Pośmiertnie odznaczony Orderem Orła Białego. Pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.

Edward Wende

Edward Joachim Wende (1936-2002). Adwokat, polityk, senator I i II kadencji, poseł na Sejm III kadencji, wnuk pastora Edwarda Wende.

Jego rodzina wywodziła się z Kalisza. W 1962 r. ukończył studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Wrocławskiego. Ze względu na opozycyjną postawę rodziny, oraz odmowę wstąpienia do PZPR, czyniono mu trudności z ukończeniem aplikacji adwokackiej. Do tego czasu pracował jako kurator zawodowy w Sądzie Wojewódzkim w Warszawie. Ukończył aplikację sędziowską.

W 1976 r. był obrońcą opozycjonistów. Bronił robotników Ursusa oraz sławnych działaczy: Leszka Moczulskiego, Janusza Onyszkiewicza, Bronisława Geremka i Klemensa Szaniawskiego.

Był pełnomocnikiem oskarżycieli posiłkowych w procesie o zabójstwo księdza Jerzego Popiełuszki. Później także w procesie generałów SB Ciastonia i Płatka.

W 1989 r. w pierwszych, wolnych wyborach zdobył masowe poparcie mieszkańców Kalisza i został senatorem I kadencji z ramienia Unii Demokratycznej. W 1991 r. ponownie został senatorem. W 1991 r. został Konsulem Honorowym Księstwa Luksemburg. W 1995 r. był pełnomocnikiem sztabu wyborczego Lecha Wałęsy.

W latach 1993-1997 i 2001-2002 pełnił funkcję sędziego Trybunału Stanu. W Senacie m.in. przewodniczył Komisji Spraw Zagranicznych. W latach 1997-2001 sprawował mandat posła na Sejm III kadencji z listy Unii Wolności.

Dzień przed śmiercią, odznaczono go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski.

Pochowany został obok ojca i pradziadka w grobach rodzinnych na warszawskim cmentarzu ewangelickim.

Tadeusz de Virion

Tadeusz de Virion (1926-2010). Adwokat, ambasador Rzeczypospolitej Polskiej w Wielkiej Brytanii

Ukończył Wydział Prawa na Uniwersytecie Warszawskim. W 1944 r. brał udział w Powstaniu Warszawskim.
W latach 1990-1993 r. pełnił funkcję pierwszego po II wojnie światowej niekomunistycznego ambasadora Rzeczpospolitej Polskiej w Wielkiej Brytanii. W latach 1990-1991 był także akredytowany w Republice Irlandii.

Był członkiem Trybunału Stanu w latach 1989-1991 i 1993-2005. Występował jako obrońca w najgłośniejszych procesach. W 1965 r. bronił skazanego na śmierć w tzw. aferze mięsnej Stanisława Wawrzeckiego. Bronił też opozycjonistów w stanie wojennym. W III RP był obrońcą w procesach m.in. członków gangu pruszkowskiego, gangu "Rympałka", był polskim obrońcą Jeremiasza B. ps. "Baraniny".

Reprezentował prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego w procesie z gazetą "Życie". Ostatnią głośną sprawą, w której występował, było wydanie Belgii na mocy Europejskiego Nakazu Aresztowania Adama G., który zamordował w Brukseli belgijskiego nastolatka.

Obrońca Jacka Kuronia w procesie czterech działaczy Komitetu Samoobrony Społecznej Komitetu Obrony Robotników (KSS KOR) - Adama Michnika, Jacka Kuronia, Zbigniewa Romaszewskiego i Henryka Wujca, którym postawiono zarzut, że począwszy od 1977 roku podjęli czynności przygotowawcze w celu obalenia przemocą konstytucyjnego ustroju i osłabienia mocy obronnej PRL.

Został odznaczony m.in. Krzyżem AK, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Złotym Krzyżem Zasługi, Złotą Odznaką Adwokatury. Od 1980 r. był również członkiem Zakonu Kawalerów Maltańskich.

Jacek Błaszczyk

Jacek Błaszczyk (1978-2016) mediator, adwokat, znany społecznik w Elblągu. Bezinteresownie i skutecznie pomagał wielu osobom, głównie mieszkańcom miasta Elbląga. Wspierał funkcjonowanie ośrodka pomocy dla osób pokrzywdzonych przestępstwem w Elblągu oraz innych z terenu województwa, współpracował z Elbląskim Centrum Mediacji. Pełnił funkcję skarbnika Elbląskiego Centrum Mediacji.

Ozdoba