Józef Wybicki

Józef Wybicki (1747-1822). Jego ojciec był sędzią ziemskim, pochodził z rodziny od pokoleń prawniczej. Naukę rozpoczął w kolegium jezuickim w Gdańsku. Jako kilkunastoltni chłopiec rozpoczął praktyczną naukę prawa w kancelarii w Sądzie Grodzkim w Skarszewie, gdzie uczył się prawa na własną rękę. Świat polityki poznał w czasie panowania Stanisława Augusta Poniatowskiego, występując w roli kanclerzyty wojewody pomorskiego. Po elekcji rozpoczął praktykę adwokacką  w Skarszewie, rychło jednak wyjechał na dalszą naukę i praktykę do Poznania i Bydgoszczy. W 1767 r. został wybrany posłem ziemi pomorskiej na Sejm Walny. Czynnie uczestniczył w konfederacji barskiej. Po uchwaleniu Konstytucji 3 Maja włączył się  do prac kodyfikacyjnych zmierzających do opracowania nowego kodeksu praw (tzw. Kodeksu Stanisława Augusta). Podejmował starania, aby rząd francuski zainteresował się sprawą polską. Współpracował przy tworzeniu  Legionów Polskich, dla których w 1797 r. napisał pieśń "Jeszcze Polska nie umarła". Na zlecenie Napoleona  organizował  na ziemiach polskich zaopatrzenie  dla wojsk  francuskich. Nawoływał Polaków do masowego poparcia Napoleona. Wszedł w skład Rady Stanu Księstwa Warszawskiego. Po upadku Napoleona wierzył, że uda się odrestaurować  państwo polskie u boku cara Rosji. W 1819 r. opublikował "Zbiór myśli politycznych o rządzie reprezentacyjnym", w którym zawarł koncepcję państwa opartego na woli zbiorowej.

Ozdoba